A

A

† Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου (Ψαλ. 50,17)

† Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου (Ψαλ. 50,17)
† Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου (Ψαλ. 50,17)

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

“Έθνος Ελλήνων Ορθοδόξων Χριστιανών” – του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ.Χρυσοστόμου



Ἐν Αχαρναίς: 11/8/2017
        Συγκινημένος και συγκλονισμένος από το πολυπληθές ποίμνιο που προσήλθε τις δυο προηγούμενες ημέρες για να τιμήσει τη μνήμη της Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου, αλλά και από την έκδηλη και ζωντανή αγάπη των ανθρώπων προς το πρόσωπό της Αγίας της Ορθοδοξίας, δεν έπαψα να δοξολογώ τον Κύριο που σε τούτο τον βασανισμένο τόπο, όσο δύσκολες κι να είναι οι συνθήκες, όσο κι αν βαλλόμεθα, κρατάμε ακόμη Χριστό. 
       Διαπίστωσα για μια ακόμη φορά, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, πως αυτό που μας ενώνει σαν πολίτες αυτής της χώρας, αυτό που καταρρίπτει τα όρια των διαφορών μας, που μας φιλιώνει -όπως έχει αποδείξει περίτρανα η ιστορία- μας δυναμώνει, κι όταν χρειαστεί μας γιγαντώνει, αυτό που μας συντηρεί ψυχικά, πνευματικά και υπαρξιακά και μας αναγάγει από λαό σε Έθνος ανθρώπων με ιστορία και πολιτισμό, είναι αυτή η πίστη στην Ορθοδοξία. Πράγματι, είμαστε ένας λαός Ορθοδόξων, ή καλύτερα ένα Ορθόδοξο Έθνος.
       Μεσούσης  της εορτής της Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου, μια ζωντανή απόδειξη των παραπάνω, με βαθιά λύπη πληροφορήθηκα τη συνέχεια του παραληρήματος των σημερινών κυβερνώντων, μέσω της δήλωσης στελέχους της Κυβερνήσεως, σχετικά με τον Ορθόδοξο χαρακτήρα του λαού μας. Μιλώ για «παραλήρημα» και όχι για θέση ανθρώπου με κρίση, διάκριση και γνώση, αγαπητοί αδελφοί, όχι για να υποτιμήσω το πρόσωπο, αλλά για να δικαιολογήσω την απαράδεκτη τοποθέτηση. Διότι τόσο η γνώση της ιστορίας μας και του Συντάγματός μας, όσο και η απλή λογική ενός ανθρώπου με επίγνωση και αντίληψη της πραγματικότητας, του σήμερα και του χθες, πιστοποιούν τη βαθιά, διαχρονική σχέση της Ορθοδοξίας με τον Ελληνικό λαό. Θα ισχυριζόταν λοιπόν κανείς, ότι τόσο η συγκεκριμένη τοποθέτηση, όσο κι άλλες τοποθετήσεις και ενέργειες των τελευταίων χρόνων που στοχεύουν στην απόκλιση και απομάκρυνση των Ελλήνων από την Ορθόδοξη πίστη τους, προέρχονται από ανθρώπους αφελείς, δίχως γνώση και επίγνωση.
        Η αλήθεια είναι, αγαπητοί αδελφοί, ότι αυτοί που μαίνονται ενάντια στη σχέση ημών των Ελλήνων με τη Ορθόδοξή μας πίστη, θέλουν να μας μετατρέψουν σε μια πολυποίκιλη, πολύμορφη μάζα πλασμάτων που ζει σε έναν οριοθετημένο χώρο και που απλώς καταναλώνει, παράγει και αναπαράγεται. Θέλουν να μας καταντήσουν απεγνωσμένα πλάσματα δίχως κοινό παρελθόν, κοινή πορεία, στόχους, «πιστεύω», ιδανικά και αξίες. Όλοι αυτοί, συνειδητά και απροκάλυπτα μάχονται τη σχέση Ελληνισμού και Ορθοδοξίας, σχέση που μας αναγάγει από απελπισμένα πλάσματα σε ανθρώπους ικανούς με ψυχή, πνεύμα και εσωτερική δύναμη, ανθρώπους που ζουν σε χώρα και όχι σε χώρο. Αυτοί, και της ιστορίας και του Συντάγματος γνώση έχουν και βέβαια δεν είναι αφελείς. Αντίθετα, τολμώ να πω, ότι οι προθέσεις και οι στόχοι τους, η στρατηγική και η μεθοδολογία που χρησιμοποιούν, έχουν κατεύθυνση ιδιαιτέρως «έξυπνη» και πονηρή, στο βαθμό της διαστροφής, της τρέλας.
        Ως εκ τούτου, η επιχειρηματολογία και ο διάλογος για την απόδειξη του αυτονόητου, δηλ. της αδιάρρηκτης σχέσης Ελληνισμού και Ορθοδοξίας, είναι περιττά. Ποιο Ελληνικό σπίτι, ποιο δωμάτιο νοσοκομείου, ποιο Ελληνικό καράβι δεν έχει μια εικόνα του Εσταυρωμένου ή κάποιου προστάτη Αγίου; Ποιος Έλληνας αθλητής, μαθητής δεν κάνει το σταυρό του πριν διαγωνισθεί; Ποια Ελληνίδα μάνα δεν απευθύνεται στην Παναγιά όταν κινδυνεύει το παιδί της; Ποιος άνθρωπος, συνάνθρωπος μας δεν επικαλείται το Χριστό, έστω και ασυναίσθητα στη δύσκολη του στιγμή; Ποιος δεν αναφωνεί «Χριστέ μου» είτε εις ένδειξη θαυμασμού, είτε όταν υποφέρει ή κατατρέχεται παρακαλώντας για βοήθεια; Χιλιάδες των πιστών εισρέουν στα Ιερά προσκυνήματα, χιλιάδες στις εκκλησιαστικές εορτές και πανηγύρεις, κάθε γειτονιά και μια εκκλησία, κάθε χωριό και ένας προστάτης Άγιος. Αμέτρητες οι θαυματουργικές εικόνες της Παναγίας, ταυτισμένες με τα μέρη που τις φιλοξενούν. Μοναστήρια και αγιάσματα κοσμούν τις κατά τόπους περιοχές σε όλη την Ελλάδα. Μικροί, μεγάλοι, συντηρητικοί, μοντέρνοι και επαναστάτες, με άλλες πολιτικές πεποιθήσεις, διαφορετικοί, διαφωνούντες, άσχετοι μεταξύ τους -όπως καμιά φορά διαπιστώνω βλέποντας το ποίμνιο- σέβονται, ευλαβούνται και επικαλούνται το Χριστό και την Παναγία μας στη ζωή και την καθημερινότητα τους.
        Σεβόμαστε λοιπόν την επιλογή κάποιων να μην πιστεύουν σε αυτό που πιστεύει η πλειοψηφία των συμπολιτών μας. Σεβόμαστε την ελευθερία όλων, να πράττουν και να λειτουργούν για τον εαυτό τους κατά το δοκούν. Αξιώνουμε όμως αυτοί, να σέβονται αντίστοιχα τους συνανθρώπους τους, τα δικαιώματα, τα κεκτημένα και τα άμεσα με αυτά συνυφασμένα «πιστεύω» τους. Όταν ένα πολιτικό πρόσωπο αμφισβητεί -και μάλιστα με αυτό τον αναιδή τρόπο- την πίστη του λαού, πρέπει να γνωρίζει ότι αμφισβητεί την ιστορία, τους κόπους, τις θυσίες και ότι πολυτιμότερο αυτός έχει. Πρέπει να ξέρει ότι υποτιμά τη νοημοσύνη, τις αξίες, την ιδεολογία, το πνεύμα και την ψυχή των συνανθρώπων του, μέσα στα πλαίσια του κράτους το οποίο έχει κληθεί να υπηρετήσει. Μοιραία τότε, υποτιμά την πνευματική υπόσταση της πλειοψηφίας των συμπολιτών του, την οντότητα, την ανθρώπινή τους ύπαρξη. Υποτιμά τον ίδιο τον άνθρωπο και αυτόματα τον υποβιβάζει σε κάτι κατώτερο. Η απαράδεκτη αυτή τοποθέτηση, αγαπητοί αδελφοί, εκ μέρους του πολιτικού προσώπου που την εξέφρασε, συνιστά ένδειξη αλαζονείας, έλλειψη σεβασμού προς τον άνθρωπο και συνάνθρωπο, τον συντετριμμένο υλικά και οικονομικά Έλληνα, που επιβιώνει χάρη στην πίστη του και το κουράγιο που απορρέει από αυτήν. Η συνολική απαξιωτική στάση εις βάρος του Έλληνα Ορθοδόξου βιοπαλαιστή, σε συνδυασμό με τα σκληρά, σχεδόν ανελέητα οικονομικά μέτρα που έχουν επιβληθεί, αποτελεί πλέον εκδήλωση «απανθρωπιάς», αφού  ο Έλληνας σήμερα δεν πλήττεται μόνον υλικά, αλλά και πολιτισμικά και αξιακά.
       Είναι, σε όλους αυτούς που υποτιμούν την ψυχή και το πνεύμα μας, που επιδιώκουν τη αλλοίωση και τη μετάλλαξη μας από Έθνος σε πολυποίκιλη μάζα ατόμων, τους αρνησίθρησκους, απάτριδες, και «απάνθρωπους», σαφής η πηγή απ’ όπου αντλούμε αντοχή, αντιστεκόμαστε, δημιουργούμε, ζούμε και υπάρχουμε. Είναι σαφές, ότι όσο υφίσταται Ορθοδοξία, τόσο υπάρχει πίστη, που με τη βοήθεια του Τριαδικού Θεού μετουσιώνεται σε δύναμη, ικανή να ανατρέψει και τις πιο καλοσχεδιασμένες επιδιώξεις, μια δύναμη ΑΝΙΚΗΤΗ.
       Εμείς, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, απαντούμε στους σημερινούς κυβερνώντες που ασπάζονται αυτές τις θέσεις και στηρίζουν ευθέως ή εμμέσως αυτούς που τις εκφράζουν, ότι λυπούμαστε ειλικρινά για το κατάντημά τους.
      Εμείς, ο φτωχός Ελληνικός λαός, αντιστεκόμενοι σε κάθε είδους εκδήλωσης «απανθρωπιάς» των σημερινών κυβερνώντων, παραμένουμε άνθρωποι με ενιαίο σκοπό, κοινά ιδανικά, αξίες, ψυχή και πνεύμα συγκροτημένο. Εμείς, πολίτες αυτής της χώρας, του κράτους του Ελληνικού, του τόπου οπού γεννήθηκε ο πολιτισμός, κάτοικοι, απόδημοι και ομογενείς, παλιννοστούντες και διωγμένοι από τα πάτρια, απόγονοι ηρώων, Μαρτύρων, Αγίων, φέροντες την αγάπη και τη διδασκαλία του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, παραμένουμεΕΘΝΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ.
+ ο Αττικής & Βοιωτίας Χρυσόστομος

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΣΕΙΣΜΟΙ



Σχόλιο "Κρυφού Σχολειού": Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε πριν τον μεγάλο σεισμό στην Κω. Αυτές τις μέρες η ψευτοδημοκρατία ετοιμάζεται να νομιμοποιήσει τον "γάμο" και την τεκνοθεσία των ομοφυλοφίλων. Ας περιμένουμε νέες καταστροφές αν δεν μετανοήσουμε.

Μελετώντας τις Νεαρές διατάξεις του Μεγάλου και Αγίου Ιουστινιανού, που ήταν Νόμος και του Ελληνικού Κράτους μέχρι την εισαγωγή του Αστικού κώδικα (1946) βρίσκουμε και το πιο κάτω Ίνδικτο που αναφέρεται στους ομοφυλόφιλους. Ο Μεγάλος αυτός ηγέτης που άπλωσε το Κράτος του σε Ανατολή και Δύση, τόσο με ρωμαλέα πολεμικά κατορθώματα όσο και με θαυμαστά κοινωφελή έργα και λαμπρά μνημεία, όπως η Αγία Σοφία, τά τείχη της Πόλης, τα Υδραγωγεία (και το μεγάλο υδραγωγείο της Αθήνας που το εμβόλισε η Αττική Οδός) αλλά και με την σοφή Ανακεφαλαίωση όλου του Ρωμαϊκού Δικαίου που ίσχυσε και στη Δύση για πολλές εκατονταετίες και πολλά άλλα μεγάλα έργα, έχει τη δική του άποψη  για την …αιτιολογία των σεισμών:

Ίνδικτον  του Ιουστινιανού προς τους Κωνσταντινοπολίτες σχετικά με αυτούς που ασελγούν.
(Προοίμιο)Την φιλανθρωπία και αγαθότητα του Θεού πάντοτε όλοι την χρειαζόμεθα, περισσότερο όμως τώρα, που με το πλήθος των αμαρτιών μας με πολλούς τρόπους τον εξοργίσαμε και μας απείλησε και μας έδειξε τι αξίζουμε να πάθουμε σύμφωνα με τις αμαρτίες μας. Έδειξε όμως φιλανθρωπία και ανέβαλλε την οργή Του περιμένοντας την μετάνοιά μας γιατί δεν θέλει το θάνατο  μας, αν και είμαστε αμαρτωλοί, αλλά την επιστροφή και τη ζωή. Αλλά δεν είναι δυνατόν πάντως εμείς να καταφρονήσουμε το πλούτο της καλοσύνης και της ανοχής και της μακροθυμίας Του φιλάνθρωπου Θεού και να μην αποταμιεύσουμε στους εαυτούς μας οργή κατά την ημέρα της οργής Του λόγω της σκληρής και αμετανόητης καρδιάς μας. Αλλά όλοι από τις πονηρές ασχολίες να απομακρυνθούμε και περισσότερο μάλιστα  αυτοί που σάπισαν με την σιχαμένη και μισητή από το Θεό βέβηλη πράξη. Εννοούμε την συνουσία με άνδρες, την οποία μερικοί άνδρες τολμούν χωρίς φόβο Θεού να κάνουν, με άνδρες διαπράττοντες αισχρότητες.
Κεφ. 1. Γνωρίζουμε διδαγμένοι από τις άγιες Γραφές , ποια δίκαιη τιμωρία ο Θεός επέφερε σε αυτούς που πριν κατοικούσαν στα Σόδομα για το πάθος τους με αυτή τη συνεύρεση ώστε μέχρι σήμερα εκείνη η γη με άσβεστη φωτιά να καίγεται και να μας παιδαγωγεί ο Θεός με αυτό τον τρόπο για να αποφεύγουμε αυτή την αμαρτωλή πράξη. Γνωρίζουμε ακόμη εκείνα που λέγει γιαυτούς ο θείος Απόστολος και αυτά που ορίζουν οι πολιτειακοί νόμοι ώστε όλοι οφείλουμε αποβλέποντας στο φόβο του Θεού να απέχουμε από αυτή την ασεβή και αμαρτωλή πράξη που ούτε στα άλογα ζώα δεν τη βρίσκουμε να γίνεται. Και αυτοί που δεν γνώρισαν αυτό το πάθος να φυλάγονται στο μέλλον και αυτοί που ήδη έχουν μολυνθεί με αυτό το πάθος όχι μόνον να παύσουν στο εξής αλλά και να μετανοήσουν δίκαια και να προσπέσουν στο Θεό και να ανακοινώσουν στο μακαριότατο Πατριάρχη την αρρώστια και να πάρουν  τον τρόπο της θεραπείας και σύμφωνα με τις γραφές να προσφέρουν καρπούς μετάνοιας ώστε ο φιλάνθρωπος  Θεός σύμφωνα με το πλούτο των οικτιρμών Του να αξιώσει και εμάς της φιλανθρωπίας Του και όλοι να ευχαριστήσουμε για την σωτηρία αυτών που μετανόησαν. Γιαυτό διατάξαμε  τώρα να βοηθήσουν και οι άρχοντες που υπηρετούν το δίκαια οργιζόμενο μαζί μας Θεό. Και έτσι τώρα με επίγνωση του σεβασμού προς τις άγιες ημέρες που έρχονται παρακαλούμε τον φιλάνθρωπο Θεό να μετανοήσουν αυτοί που κυλίσθηκαν σε αυτό το βόρβορο  αυτής της ασεβούς πράξεως ώστε να μην περάσει για μας άλλος καιρός. Στο εξής τους πληροφορούμε ότι, ως ανάξιοι πλέον κάθε συγχώρησης, θα πάρουν βαρύτερες τιμωρίες όλοι όσοι γνωρίζουν οι ίδιοι ότι αμάρτησαν, αν δεν σταματήσουν και δεν αναγγείλουν (το πάθος τους) στο μακαριότατο πατριάρχη ώστε να φροντίσουν την σωτηρία τους από αυτές τις ασεβείς πράξεις και δεν εξιλεώσουν το Θεό πριν από την αγία εορτή. Δεν θα υποχωρήσει ούτε θα παραμεληθεί ο έλεγχος αυτού του πράγματος και η διόρθωση αυτών που δεν αναγγέλθηκαν πριν από την αγία εορτή  και παραμένουν στην ασεβή πράξη. Για να μην εξοργίσουμε το Θεό εναντίον μας από την αμέλεια αυτών με το να παραβλέπουμε πράξη τόσο ασεβή και απαγορευμένη και που είναι ικανή να εξοργίσει  τον αγαθό Θεό και να  καταστρέψει όλους.  

Μας λέει λοιπόν τελικά ότι οι θεομηνίες, σεισμοί και καταποντισμοί οφείλονται σε αυτό το φοβερό αμάρτημα και κινδυνεύουμε όλοι με τιμωρία από το Θεό.
Μετά το Athens pride άρχισαν κατολισθείσεις στο Αμύνταιο, σεισμοί φοβεροί στο Αιγαίο και φόβοι για νέους και μεγαλύτερους σεισμούς. Σήμερα έσκασε «βόμβα» από τους επιστήμονες που προειδοποιούν ότι έντονα καιρικά φαινόμενα θα σαρώσουν τα επόμενα χρόνια την Ελλάδα ,θα εξαφανιστούν διάσημες παραλίες κλπ
Όλα αυτά μας προέκυψαν μετά το Athens pride.
Κάθομαι και σκέφτομαι: Μπάς και εκείνος ο μεγάλος άνδρας ήξερε κάτι περισσότερο από μας; Μπάς και έχει δίκιο ότι για τις φυσικές καταστροφές φταίει ο σοδομισμός;


Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΥΣ, ΚΑΤΑ ΤΑ ΕΤΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΑΣ ΤΟΥ (328-373)

(ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ)


1.      Παρά την καταδίκη του Αρείου από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο (325) η αίρεση του με διάφορες μορφές και παραλλαγές βρήκε πρόσφορο έδαφος να αναπτυχθεί μέσα στην Εκκλησία και αρκετοί Επίσκοποι έγιναν φορείς της, χωρίς όμως να παραδέχονται ότι ακολουθούν τον Άρειο («Ἡμεῖς οὕτε ἀκόλουθοι Ἀρείου γεγόναμενˑ πῶς γὰρ Ἐπίσκοποι ὅντες, ἀκολουθήσωμεν Πρεσβυτέρῳ; Οὕτε ἅλλην τινὰ πίστιν παρὰ τὴν ἑξ ἀρχῆς παραδοθεῖσαν ἐδεξάμεθα», P.G. 26, 720). Όλοι αυτοί οι λεγόμενοι Αρειανόφρονες Επίσκοποι (με τις υποδιαιρέσεις τους σε Ανομοίους, Ομοίους, Πνευματομάχους κλπ.) καταδικάστηκαν από την Εκκλησία με την Β΄ Οικουμενική Σύνοδο το 381. Όπως θα δούμε, ο Μέγας Αθανάσιος (ο οποίος έζησε προ της Β΄ Οικουμενικής) ΔΕΝ είχε καμία εκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους, παρόλο που εκείνοι δεν είχαν ακόμη καταδικαστεί!
   2. Σταδιακά οι Αρειανόφρονες, και με την βοήθεια της πολιτικής εξουσίας, άρχισαν να καταλαμβάνουν όλο και περισσότερους επισκοπικούς θρόνους και έτσι έφθασε η Εκκλησία σε σημείο να έχει πάνω από τους μισούς Επισκόπους της Αρειανόφρονες, ενώ σε πολλές περιοχές υπήρχαν και παραπάνω από ένας Επίσκοποι στην ίδια πόλη, μιας και οι Αρειανόφρονες Αυτοκράτορες (όπως ο Κωνστάντιος) τοποθετούσαν και αναγνώριζαν ομόφρονες Επισκόπους. Στον βίο του Μεγάλου Αθανασίου από τον Μεταφραστή διαβάζουμε τα εξής: «Μίγδην (=ανακατεμένοι) γὰρ ἦσαν οἱ τῶν Ἐκκλησιῶν ἔξαρχοι, ὀνόματι μὲν Χριστιανοὶ καλούμενοι, τῇ δὲ ἐπιμειξίᾳ τῆς κοινωνίας τῶν αἱρετικῶν μηδὲν διαφέροντες. Οὐ σπονδαῖς γὰρ εἰδώλων τὴν παράβασιν ἔπραττον, ἀλλ᾿ ἐν προσχήματι Χριστιανισμοῦ τὸ βλάσφημον Ἀρείου δόγμα κρατύνειν ἐσπούδαζον. Ὁ δὲ βασιλεὺς Κωνστάντιος καὶ ἤδη μὲν πρῶτον συνεκρότει τὴν Ἀρειανὴν δόξαν… προστάξας τοὺς μὴ βουλομένους ὑπογράφει αὐτῇ έξωθεῖσθαι τῶν Ἐκκλησιῶν, καὶ εἰς τοὺς τόπους αὐτῶν ἑτέρους ἀντικαθίστασθαι» (P.G. 25, CCXL).
   3. Αρχικά οι Αρειανόφρονες Επίσκοποι κατάφεραν με σκευωρία να εκδιώξουν από τον επισκοπικό θρόνο της Αντιοχείας τον Άγιο Ευστάθιο, τον μεγαλύτερο υπερασπιστή του «Ομοουσίου». Με κέντρο την Αντιόχεια έβαλαν σε εφαρμογή το σχέδιο εκδιώξεως του ετέρου μεγάλου υπερασπιστού του «Ομοουσίου», του Μεγάλου Αθανασίου, Επισκόπου Αλεξανδρείας.
    4. Το 335 έγινε Σύνοδος στην Τύρο στην οποία προήδρευσε ο Επίσκοπος Αντιοχείας Φλάκιλλος. Η εν Τύρω Σύνοδος προσπάθησε με σκευωρία (παρόμοια με εκείνη που χρησιμοποιήθηκε για τον Άγιο Ευστάθιο) να καταδικάσει τον Μέγα Αθανάσιο, αλλά ο Άγιος κατέρριψε τις συκοφαντίες. Παρόλα αυτά οι Αρειανόφρονες πέτυχαν αρχικά την εξορία του στην Γαλλία, ενώ το 338 με νέα Σύνοδο καθήρεσαν τον Άγιο και στη θέση του στην Αλεξάνδρεια εξέλεξαν αρχικά τον Πιστό και μετέπειτα τον Γρηγόριο (αμφότεροι Αρειανόφρονες). Το ίδιο έτος εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ο (ηγέτης των Αρειανοφρόνων) από Νικομηδείας Ευσέβιος. Έτσι την περίοδο εκείνη ο Μέγας Αθανάσιος ήταν ένας «καθηρημένος» και «εκτός Εκκλησίας» Επίσκοπος τον οποίο δεν αναγνώριζε η Πολιτεία και η «επίσημη Εκκλησία» και δεν είχε εκκλησιαστική κοινωνία τουλάχιστον με τρεις πατριαρχικούς θρόνους και δεκάδες επισκοπικούς, στις οποίες υπήρχαν Αρειανόφρονες Επίσκοποι.
   5. Το 341 στην Σύνοδο της Αντιοχείας ανανεώθηκε η «καθαίρεση» του Μεγάλου Αθανασίου. Αξίζει να σημειωθεί πως τους Κανόνες (όχι όμως τους δογματικούς Όρους ή τις αποφάσεις, όπως την «καθαίρεση» του Αγίου) της Συνόδου αυτής η Εκκλησία τους αποδέχτηκε (συμπεριελήφθησαν και στο «Πηδάλιον»), διότι όπως είπαμε οι Αρειανόφρονες Επίσκοποι ήταν ακόμη άκριτοι, ήτοι μη καταδικασμένοι, και επομένως τυπικώς ακόμη έφεραν το αξίωμα του Επισκόπου. Αυτό φανερώνει ξεκάθαρα πως οι Ορθόδοξοι διέκοπταν την εκκλησιαστική κοινωνία με αιρετίζοντες Επισκόπους ακόμη και ΠΡΟΤΟΥ οι τελευταίοι να καταδικαστούν από Σύνοδο. Αντιθέτως διατηρούσαν εκκλησιαστική κοινωνία με ΑΔΙΚΩΣ καθηρημένους.
   6. Το 343 αποφασίστηκε από τους συναυτοκράτορες Ανατολής Κωνστάντιο και Δύσης Κώνστα (τη εισηγήσει του Μεγάλου Αθανασίου) να γίνει Οικουμενική Σύνοδος. Αυτή σχεδιάστηκε να γίνει στην Σαρδική (σημερινή Σόφια της Βουλγαρίας) με την συμμετοχή 170 Επισκόπων (76 Αρειανοφρόνων και 94 Ορθοδόξων). Οι Αρειανόφρονες βλέποντας πως ήταν μειοψηφία αποχώρησαν και η Σύνοδος διασπάστηκε στα δύο. Στην Σαρδική συγκάλεσαν Σύνοδο οι Ορθόδοξοι (με τους οποίους συντάχθηκαν και δύο εκ των Αρειανοφρόνων), ενώ οι Αρειανόφρονες μετέβησαν στην Φιλιππούπολη και συγκάλεσαν Σύνοδο υπό την προεδρία του Αντιοχείας Στεφάνου, στην οποία και πάλι καταδικάστηκε ο Μέγας Αθανάσιος!
    7. Παρόλα αυτά ο Αρειανόφρων Κωνστάντιος αποδέχτηκε την επάνοδο του Μεγάλου Αθανασίου στην Αλεξάνδρεια, εξαιτίας των πιέσεων του αδελφού του Κώνστα, ο οποίος ήταν Ορθόδοξος. Ο Άγιος προτού φθάσει στην Αλεξάνδρεια πέρασε από την Αντιόχεια το έτος 346, στην οποία βρισκόταν ο Κωνστάντιος, για να τον συναντήσει, αποφεύγοντας κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με τον τότε Αντιοχείας Λεόντιο. Εκεί διεξήχθη μεταξύ του Αγίου και του Κωνσταντίνου ένας σημαντικός διάλογος. Ο Κωνστάντιος είπε στον Άγιο: «ἐπειδὴ δὲ εἰσὶν ἐν τῇ Ἀλεξανδρείᾳ τινες τοῦ λαοῦ διακρινόμενοι τὴν πρός σε κοινωνίαν, μίαν ἐν τῇ πόλει ἐκκλησίαν ἔασον ἔχειν αὐτούς» (Σωκράτους Σχολαστικού, Εκκλησιαστική Ιστορία, P.G. 67, 256). Του ζήτησε δηλαδή να παραχωρήσει έναν ναό στην Αλεξάνδρεια σε εκείνους που δεν είχαν κοινωνία μαζί του, δηλαδή τους Αρειανόφρονες. Ο Μέγας Αθανάσιος δέχτηκε και ζήτησε να παραχωρήσει και ο αυτοκράτορας έναν ναό στην Αντιόχεια, στους Ορθοδόξους εκείνους που είχαν διακόψει την εκκλησιαστική κοινωνία με τους Αρειανόφρονες Επισκόπους Αντιοχείας («Μίαν γὰρ καὶ αὐτὸς ἐκκλησίαν ἀπονεμηθῆναι ἠξίου καθ' ἑκάστην πόλιν τοῖς διακρινομένοις πρὸς τὴν τῶν Ἀρειανιζόντων κοινωνίαν», αυτόθι), τους αποκαλούμενους «Ευσταθιανούς». Συγκεκριμένα του απάντησε: «Καὶ μάλα, βασιλεῦ, δίκαιον καὶ ἀναγκαῖον τοῖς σοῖς προστάγμασι πείθεσθαι, καὶ οὐκ ἀντερῶ: ἐπεὶ δὲ καὶ ἀνὰ τήνδε τὴν Ἀντιόχειαν πόλιν εἰσὶν οἱ τὴν κοινωνίαν τῶν ἑτεροδόξων ἡμῖν ἀποφεύγοντες, παραπλησίαν αἰτῶ χάριν ὥστε καὶ αὐτοὺς μίαν ἔχειν ἐκκλησίαν καὶ ἀδεῶς ἐν ταύτῃ συνιέναι» (Σωζομενός, Εκκλησιαστική Ιστορία, P.G. 67, 1099). Το ίδιο διαφωτιστικότατη είναι και η μαρτυρία του Σωζομενού, του εκκλησιαστικού ιστορικού της περιόδου εκείνης: «Λεόντιος τότε τὴν ἐπισκοπὴν διεῖπεν. Ὃν ὡς ἑτερόδοξον παρῃτεῖτο Ἀθανάσιος, τοῖς δὲ καλουμένοις Εὐσταθιανοῖς ἐκοινώνει ἐν ἰδιωτῶν οἰκίαις ἐκκλησιάζων» (αυτόθι). Καμία εκκλησιαστική κοινωνία με τον (Αρεινόφρονα μεν, αλλά άκριτο, μη καταδικασμένο υπό Συνόδου) Επίσκοπο Αντιοχείας Λεόντιο, δεν είχε ο Μέγας Αθανάσιος, αντιθέτως κοινωνούσε με τους («σχισματοαιρετικούς» για την επίσημη Εκκλησία) «Ευσταθιανούς», οι οποίοι δεν είχαν ναούς και λειτουργούσαν σε σπίτια! [Μια τέτοια ευλογημένη εμπειρία είχε και ο γράφων μικρός, όταν συμμετείχε σε μια Λειτουργία που έγινε μυστικώς σε σπίτι στις Σπέτσες μετά τον διωγμό του αειμνήστου Γέροντος Χρυσοστόμου Σπύρου, τον οποίο εκδίωξε από τη Μονή του, ο Ύδρας και Σπετσών Ιερόθεος, επειδή ο Γέροντας διέκοψε εκκλησιαστική κοινωνία μαζί του, λόγω της αιρέσεως του Οικουμενισμού].
     8. Τρία χρόνια μετά την επιστροφή του Μεγάλου Αθανασίου στον επισκοπικό θρόνο της Αλεξανδρείας (Οκτώβριος 346) και συγκεκριμένα στις αρχές του 350 δολοφονήθηκε ο προστάτης του Κώνστας και οι Αρειανόφρονες ξεκίνησαν νέο γύρο αγώνων εναντίον του. Αρχικά με την Σύνοδο του Σιρμίου (351) επανέλαβαν τις παλαιές κατηγορίες εναντίον του, ενώ με τις Συνόδους της Αρελάτης (353) και Μεδιολάνων (355) τον καταδίκασαν εκ νέου! Ο Αυτοκράτορας Κωνστάντιος έστειλε στα τέλη του 355 απεσταλμένους να συλλάβουν και να απομακρύνουν τον Μέγα Αθανάσιο, αλλά ο λαός εξεγέρθηκε και ματαίωσε τα σχέδιά του, με αποτέλεσμα ο Κωνστάντιος να στείλει τον στρατό! Στις 9 Φεβρουαρίου 356, σε αγρυπνία που προΐστατο ο Άγιος στο ναό του Αγίου Θεωνά ο αυτοκρατορικός στρατός πολιόρκησε την εκκλησία. Οι στρατιώτες έσπασαν τις πόρτες και ξυλοκόπησαν τους προσευχόμενους [παρόμοιες σκηνές βιώσαν οι παππούδες μας μετά την Ημερολογιακή Καινοτομία του 1924, στον Άγιο Θεράποντα στο Γουδί, στους Αγίους Θεοδώρους Νέας Σμύρνης, στον Άγιο Γεώργιο Παλαιού Φαλήρου κ.α.]. Ο Μέγας Αθανάσιος φυγαδεύτηκε με τη βία, από πνευματικά του παιδιά και ο Αυτοκράτορας διέταξε να συνεχιστεί η καταδίωξή του. Νέος Επίσκοπος Αλεξανδρείας τοποθετήθηκε ο Γεώργιος ο οποίος ενθρονίστηκε στις αρχές του 357. Ο πιστός λαός, που ΔΕΝ κοινωνούσε με τον Γεώργιο, αλλά αναγνώριζε τον Αθανάσιο ως γνήσιο Ποιμενάρχη του, επαναστάτησε και κατάφερε τον Οκτώβριο του 358 να εκδιώξει τον Γεώργιο από την πόλη.
   9. Όπως παρατηρούμε (βλ. Πίνακα), το 358 ο Μέγας Αθανάσιος ΔΕΝ κοινωνούσε με ΚΑΜΙΑ επίσημη Εκκλησία στον κόσμο, διότι όλοι οι Προκαθήμενοί τους ήταν Αρειανόφρονες, ενώ η πλειοψηφία των Ορθοδόξων Επισκόπων ήταν στην εξορία!
  10. Το 361 ο νέος Αυτοκράτορας Ιουλιανός, οπαδός της εθνικής θρησκείας, με διάταγμά του όρισε την επιστροφή των εξορίστων Επισκόπων, αλλά άφησε και τους αιρετίζοντες στην θέση τους, με σκοπό να δημιουργηθούν έριδες, μάχες και σύγχυση, ώστε να υπάρχει σκανδαλισμός και επιστροφή του λαού στην ειδωλολατρεία.
    11. Το 362 δημιουργείται στην Αντιόχεια το γνωστό Σχίσμα μεταξύ των Ορθοδόξων που έχουν πλέον δύο Επισκόπους, τον Άγιο Μελέτιο και τον Παυλίνο. Ο Μέγας Αθανάσιος κοινωνεί με τον Παυλίνο, διότι έχει την εσφαλμένη εντύπωση πως ο Μελέτιος είναι Αρειανόφρονας. [Τελικά ο Μέγας Βασίλειος με πολύ κόπο θα καταφέρει να πείσει τον Μέγα Αθανάσιο, ότι ο Άγιος Μελέτιος είναι Ορθόδοξος, αλλά λίγο προτού να υπάρξει εκκλησιαστική κοινωνία μεταξύ τους ο Μέγας Αθανάσιος θα κοιμηθεί].
  12. Το 365 διατάσσεται από τον Αρειανόφρονα Αυτοκράτορα Ουάλη, νέα εξορία του Αγίου, αλλά μπροστά στην επανάσταση του λαού, ο Αυτοκράτορας αναγκάζεται να την ανακαλέσει και το 366 ο Άγιος επιστρέφει από την τελευταία εξορία του. Προσπάθεια των Αρειανοφρόνων το επόμενο έτος να τοποθετήσουν τον Αρειανόφρονα Λούκιο, ως Επίσκοπο Αλεξανδρείας, δεν ευδοκίμησε. 
   13. Στις 2 Μαΐου 373 (Ιουλιανό Ημερολόγιο) κοιμήθηκε ο Μέγας αυτός Ομολογητής και Αγωνιστής Άγιος Αθανάσιος. Είναι δε λίαν επίκαιρη και η, συμπεριληφθείσα στο «Πηδάλιον», επιστολή του προς τον Ρουφιανιανό. Αξίζει να μελετηθεί και να αξιολογηθεί, διότι πραγματεύεται το ζήτημα της κατάκριτης εκκλησιαστικής κοινωνίας των Ορθοδόξων μετά των αιρετιζόντων και τον τρόπο θεραπείας αυτής. Κλείνοντας πρέπει να ειπωθεί πως ειλικρινά αξίζει να εντρυφήσει κανείς στην αφορώσα την μεταξύ των δύο πρώτων Οικουμενικών Συνόδων Εκκλησιαστική Ιστορία (μία περίοδο που έχει ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ κοινά με την εποχή μας), διότι θα λάβει σημαντικότατα διδάγματα.

Νικόλαος Μάννης

ΠΗΓΕΣ
MIGNE, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ, ΤΟΜ. 25 και 67
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ
ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ
ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ
ΖΑΧΑΡΙΑ ΜΑΘΑ, ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΦΕΞΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΕΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ, ΠΗΔΑΛΙΟΝ
(Η ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΕ PDF ΕΔΩ: https://drive.google.com/file/d/0B3tuH122XTsxT2IzS044aVFnVzA/view )




Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΑΚΡΙΒΕΙΑ - ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ



Αποσπάσματα από Υπόμνημα του Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου προς τα πνευματικά του παιδιά τον Ιούνιο του 1972 (δημοσιευθέν υπό του κ. Στ, Κεμεντζετζίδου στο Αρχιμ. Φιλοθέου Ζερβάκου, Υστάτη Έκκλησις, έκδ. Περιοδικού "Άγιος Νεκτάριος", Θεσσαλονίκη, χ.χ.).

"Ἀπὸ τὰς ἀρχὰς ποὺ εἰσήχθη τὸ νέον Παπικὸν ἡμερολόγιον εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἑλλαδικὴν Ἐκκλησίαν δὲν ἔπαυσα νὰ ἀγωνίζομαι κατὰ τῆς ἀντικανονικῆς, ἀπερισκέπτου καὶ παρανόμου εἰσαγωγῆς αὐτοῦ καὶ τῆς κανονικῆς καὶ ἐννόμου ἐπαναφορᾶς τοῦ Πατρίου παλαιοῦ ἑορτολογίου. Ἔγραψα ἐπιστολὰς εἰς Πατριάρχας, Βασιλεῖς, Ἀρχιερεῖς, Κυβερνήτας. Ἐπεχείρησα μακρυνὰ ταξείδια εἰς Ἀλεξάνδρεια, Ἱεροσόλυμα, ἵνα παρακαλέσω τοὺς Πατριάρχας νὰ φροντίσουν νὰ Ἑνώσουν τὴν Ἐκκλησίαν τὴν ὁποίαν διήρεσε ὁ μασσῶνος Πατριάρχης Μελέτιος ὁ Μεταξάκης διὰ τῆς ἀπερισκέπτου, ἀπρομελετήτου, ἀντικανονικῆς καὶ παρανόμου εἰσαγωγῆς τοῦ νέου παπικοῦ ἡμερολογίου. Δὲν εἰσηκούσθην, ἀλλ᾿ οὐκ ἔπαυσα οὐδὲ θὰ παύσω νὰ ἀγωνίζομαι ὑπερασπιζόμενος ἄχρι τελευταίας μου ἀναπνοῆς οὐ μόνον διὰ τὸ Πάτριον ἡμερολόγιον, ἀλλὰ καὶ δι᾿ ὅλας τὰς Ἀποστολικὰς καὶ Πατρικὰς Παραδόσεις καὶ τὴν Ἁγίαν καθαρὰν καὶ ἀμώμητον Πίστιν ἡμῶν, τὴν Ὀρθόδοξον, γράφων, διδάσκων, ἐλέγχων, νουθετῶν, στηλιτεύων πάντας τοὺς ἀσεβεῖς, ἀπίστους, παρανόμους, βλασφήμους, παρηκόους, παραβάτας καὶ καταφρονητὰς τῶν Θείων Νόμων καὶ Ἐντολῶν τοῦ Κυρίου καὶ πάντων τῶν Ἀποστολικῶν καὶ Πατρικῶν Παραδόσεων καὶ παρακαλῶν πάντας νὰ ἐπιστρέψουν εἰς μετάνοιαν, εἰς τὴν εὐθεῖαν ὁδὸν τοῦ Κυρίου καὶ εἰς τὰς Ἀποστολικὰς καὶ Πατρικὰς Παραδόσεις. Ἐὰν ἐπὶ χρονικόν τι διάστημα ὑπεχώρησα, τοῦτο ἔπραξα κατ᾿ οἰκονομίαν. Ἀφ᾿ ἑνός, διότι τινὲς τῶν Προκαθημένων Προέδρων τῆς Ἱερᾶς Συνόδου μετὰ τῶν ὁποίων εἶχον ἔλθει εἰς ἐπαφήν, μοὶ εἶχον εἴπει, ὅτι κακῶς ἐγένετο ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ Παπικοῦ ἑορτολογίου εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καί, μοὶ ὑπέσχοντο, ὅτι θὰ ἐφρόντιζον νὰ ἐπαναφέρουν τὸ Παλαιόν...
Ἔπαυσα τοῦ λοιποῦ πᾶσαν οἰκονομίαν, διότι ἤκουσα ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρας καὶ ἀπὸ τὴν συνείδησίν μου, "οἰκονομητέον καὶ μὴ παρανομητέον". Καὶ ἀπὸ τὴν Ἑορτὴν τῶν Ἁγίων Πάντων 22αν Μαΐου ἀκολουθῶ τὸ πάτριον παλαιὸν ἑορτολόγιον. Πιστεύω αὐτὸ οὐχὶ ὡς πίστιν, ἠ δόγμα ἢ καὶ ὅτι ἀπὸ αὐτὸ καὶ μόνον θὰ σωθῶ, ὡς τινὲςφανατικοὶ παλαιοημερολογῖται ἀπερίσκεπτοι καὶ ἀνόητοι φρονοῦν, ἀλλὰ πιστεύω αὐτὸ ὡς παράδοσιν Πατρικήν...
Ἀφίνω συμβουλὴν εἰς τὰ πνευματικά μοι τέκνα, ὅπως ἀκολουθοῦν τὴν Ἐκκλησίαν, ἕως ὅτου ἀποφασίσῃ ἡ Ἐκκλησία καὶ ἐπαναφέρῃ τὸ παλαιὸν ἡμερολόγιον, ἐὰν δὲν τὸ ἐπαναφέρῃ καὶ προβοῦν τινὲς εἰς ἔνωσιν μετὰ τῶν παπικῶν, τότε νὰ χωρήσουν καὶ ἀκολουθήσουν Ἐπισκόπους φυλάσσοντας τὴν Ὀρθόδοξον πίστιν καὶ Παράδοσιν".

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

ΤΡΕΙΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΣΤΟΡΙΑΣ ΠΕΤΡΟΥ

Τις συνεντεύξεις του ο μακαριστός Αστορίας Πέτρος Αστυφίδης (οι οποίες είναι στην ελληνική γλώσσα) έδωσε στον πρώην Αμερικής (τότε Αρχιμανδρίτη) Παύλο Στρατηγέα τον Μάιο του 1988.




Η ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΩΝ ΧΑΡΙΣΜΑΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΚΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ (τοῦ πατρός Εὐθυμίου Μπαρδάκα)

Φωτογραφία


………Τά πάσης φύσεως...κοσμικά ἐπιτεύγματα, οἱ ἐφήμερες δόξες, ἡ...προβολή, οἱ πάσης φύσεως «ἐπιτυχίες» στήν ἐπίγειον πλάνην, δέν θά ἦσαν δυναταί, ἐάν δέν εἲχαμε τά τάλαντα πού μᾶς ἐδόθησαν καί ἐμεῖς, ἀντί νά τά χρησιμοποιήσωμε πρός τόν σκοπόν γιά τόν ὀποῖον μᾶς ἐδόθησαν, τά ... «ἀξιοποιοῦμε» πρός ἲδιον κέρδος καί προσωπικήν, ἐπίγειον καταξίωσιν καί προβολήν……
…………………………………

Τά πλάσματα Τοῦ Κυρίου μας, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐάν ἀνἠκουν στό Φυτικό ἢ ζωικό βασίλειο, έδημιουργήθησαν κεκοσμημένα μέ πληθώρα χαρισμάτων, τά οποῖα τούς προσδίδουν, ἐξωτερική πανέμορφη ὂψη μέ μυρωδιές, χρώματα κ.λπ. (στά φυτά), δύναμη, εὐκινησία, ὀξυτάτη ὃραση, ἀκοή, δυνατότητα προσανατολισμοῦ κ.λπ. (στά ζῶα).
Δέν πρέπει νά μᾶς διαφύγη τό ὃ,τι στήν θαυμάσια καί μέ ΜΟΝΑΔΙΚΟΝ καί ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟΝ ΑΚΡΙΒΟΛΟΓΟΝ τρόπον ἀποδίδουσα τήν ΟΥΣΙΑΝ τῶν παγμάτων, ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΓΛΩΣΣΑΝ, ἡ Ὃλη Δημιουρηγία, ἡ Πλάση ἀποδίδονται κατά τρόπον θαυμαστόν μέ τήν λέξιν «ΚΟΣΜΟΣ» ἡ ὁποία σημαίνει ΣΤΟΛΙΔΙ καί ΣΤΟΛΙΣΜΕΝΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ...! ( ‘Εξ οὗ κόσμημα κ.λπ.)
Ὃλα αὐτά τά χαρίσματα μέ τά ὁποῖα ἐστόλισε τά μέλη τοῦ φυτικοῦ καί ζωικοῦ βασιλείων τῆς Πλάσεως Ὁ Δημιουργός μας, κατατάσσονται στήν κατηγορίαν τῶν ΕΝΣΤΙΚΤΩΝ, δηλαδή στις διαδικασίες ἐκεῖνες οἰ ὀποῖες ένεργοποιοῦνται καί λειτουργοῦν ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΩΣ, χωρίς νά μποροῦν νά χαληναγωγηθοῦν πλήρως ἀπό τούς φορεῖς των, ἀλλά ἐνεργοῦν «αύτομάτως» προκειμένου νά ἐξασφαλισθοῦν ἡ ἐπιβίωσις καί ἡ άναπαραγωγή τῶν εἰδῶν, κατά τρόπον πού νά έξασφαλίζεται καί ἡ αύτόματος ἐπιλογή τῶν ὑγιῶν μελῶν καί κατηγοριῶν ἐξ αὐτῶν καί ἡ ἀπόρριψις τῶν ἀσθενικῶν καί δυναμἐνων νά ὁδηγήσουν σέ μαρασμό καί σέ διαδοχικές ὑποβαθμίσεις τῆς ἀνθεκτικότητος καί ὑγείας τῶν, διαφόρων εἰδῶν.
Καί ἐδῶ, πρέπει νά σταθοῦμε στήν ΜΟΝΑΔΙΚΗ, τήν ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΗ, τήν ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΤΙΜΗ πού ἐπεφύλαξε Ὁ Πανάγαθος Δημιουργός μας, στήν ΚΟΡΩΝΙΔΑ, τῆς Δημιουργίας Του, πού δέν εἶναι φυσικά ἂλλή ἀπό ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, τόν ὁποῖον ὑπεραγαπᾶ, φροντίζει, προστατεύει καί ΠΑΝΤΟΤΕ δημιουργεῖ γύρω του μία ἀσπίδα προστασίας
Προκειμένου μάλιστα νά τόν ἐξασφαλίση ὃσον τό δυνατόν πληρέστερα, πέραν τῆς διαρκοῦς καί ἂκρως προστατευτικῆς παρουσίας Του, τόν «προίκισε» καί μέ «αύτοδύναμα» χαρίσματα, μέ τά ὁποῖα μπορεῖ, ἂν τό θέλη καί δεν περιφρονήση αὐτήν τήν δυνατότητα πού τοῦ δίδεται (ἡ περιφρόνησις εἶναι ὁλοφάνερη, ἂν ὁ ἂνθρωπος ἀπαρνηθῆ τήν ἐπικοινωνίαν του μέ Τόν Κύριον καί Θεό του) νά ἀντιμετωπίση πλήρως κάθε κίνδυνον, ἀλλά καί νά προσφερη ΘΥΣΊΑΝ πρὀς Τόν Κύριον, μέ τό νά άξιοποιήση αύτές τίς πρόσθετες ἀρετές, προκειμένου νά στηρίξη καί ἐνδυναμώση τήν Πίστη καί βοηθήση μέ τόν τρόπο αὐτό, εἰς τήν δηνιουργίαν ΜΙΑΣ ΠΟΙΜΝΗΣ ὃπως τήν ἐπιθυμεί Ὁ Κϋριός μας.
Τόν ἐπροίκισε λοιπόν, μέ τά ΜΟΝΑΔΙΚΑ, τά ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΑ, τά ΘΑΥΜΑΣΤΑ χαρίσματα τά ἒχοντα σχέσιν μέ τό ΠΝΕΥΜΑ καί τήν ΔΙΑΝΟΗΣΗ, τήν ΛΟΓΙΚΗ, τήν ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΝ καί τήν δυνατότητα διαχωρισμοῦ τοῦ ΚΑΛΟΥ ἀπό τό ΚΑΚΟΝ, καί τήν δυνατότητα ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ καί ΑΥΤΟΕΛΕΓΧΟΥ του.
Οἱ πρόγονοί μας, μέ τήν δική τους ..παραβολή (Μυθολογία), ἒδωσαν στον Ἡρακλῆ τήν δυνατότητα ἐπιλογῆς μεταξύ τῶν δρόμων τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ, (περιγράψαντες κατά τρόπον θαυμαστόν αὐτούς τούς δρόμους) καί αὐτός ἐπέλεξεν τήν δύσκολον, στενήν καί κοπιαστικήν ὁδόν τῆς Ἀρετῆς...!
Ἐδῶ ὃμως, ἀρχίζει ὁ καταμερισμός ΕΥΘΥΝΩΝ τοῦ ἀνθρώπου, καί ἡ καταμέτρησις τοῦ κατά πόσον αὐτά τά ξεχωριστά χαρίσματα, αὐτά τά ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΑ καί ΜΟΝΑΔΙΚΑ «ΤΑΛΑΝΤΑ» τῆς Παραβολὴς Τοῦ Ἱεροῦ μας Εὐαγγελίου, τά ἀξιοποιεῖ, τά «καλλιεργεῖ» καί τά πολλαπλασιάζει ὁ ἂνθρωπος.
Δέν εἶναι λογικό τό νά ...καμαρώνη κάποιος διότι ἒχει ... «προικισθεῖ» μέ κάποια προσόντα.
Δέν σκέπτεται, δυστυχῶς (γιά τόν ἲδιον κυρίως), τό ποῖοι λόγοι συνέτρεξαν ὣστε νά ἐπιλεγῆ γιά νά γίνη κάτοχος αὐτῶν τῶν χαρισμάτων.
Ἡ Εὐαγγελική Παραβολή ἡ σχετική μέ τά Τάλαντα πού προαναφέραμε, κάνει λόγο γιά ...χρήματα, ἀλλά ἐννοεῖ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ τά ὁποῖα ὀφείλει ὁ πιστός δοῦλος νά τά ἀξιοποιῆ, νά τά χρησιμοποιῆ καί πάντοτε ΕΙΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΑΥΤΟΥ.!
Καί ὃταν ἒλθη ἡ ὣρα τοῦ ἀπολογισμοῦ καί τῆς λογοδοσίας γιά τά πεπραγμένα ἑνός ἑκάστου, τότε καί οἱ τιμηθέντες μέ πολλά ἀλλά καί μέ πιό λίγα τάλαντα, ἐάν πολλαπλασίασαν αὐτά καί τά ἐχρησιμοποίησαν ἐπ’ ἀγαθῶ, θά ἀκούσουν τήν ἐπιδοκιμασίαν Τοῦ Κυρίου καί θά κληθοῦν «Υἱοί» του, ἐνῶ οἱ ὀκνηροί καί πο νηροί, οἱ ὁποῖοι ἢ οὐδαμῶς ἠργάσθησαν, ἢ ἠργάσθησαν μόνον καί μόνον γιά νά κερδίσουν οἱ ἲδιοι χωρίς νά σκεφθοῦν νά ἀξιοποιήσουν τά χαρίσματα πού τους έδόθησαν (ἢ ἒστω τό ἓνα πού τούς ἐχαρίσθη), καί νά ἀποφέρουν «κέρδος» γιά Τόν Κύριό τους, δηλαδή ἐνίσχυσιν Τῆς παρουσίας Αὐτοῦ διά τῆς διαδόσεως τῆς διδασκαλίας Του μέσω τῶν δυνατοιτήτων πού τούς ἐχαρίσθησαν διά τῆς παροχῆς τοῦ ταλάντου των, θά ἀκούσουν νά τούς ἐπιτιμᾶ καί νά τούς θέτη ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΠΟΙΜΝΗΣ ΤΟΥ..!
Ο Δάσκαλος, ο καθηγητής, ο γιατρός, ο παπάς, εχουν από το Θεό Χαρίσματα (όλα ευλογία του Θεού), τάλαντα με υποχρεώσεις και καθήκοντα να υπηρετήσουν τον πάσχοντα, να φωτίσουν τα παιδιά, να θυσιαστούν στην υπηρεσία του καθήκοντος. Καί «Οι δυνατοί τά ασθενήματα των αδυνάτων βαστάζειν…»
Ὁ ἓνας ἒλαβε τό τάλαντον τοῦ νά μπορῆ νά...ζωγραφίζη, καί οὐδόλως ἠσχολήθη μέ τήν ἀπεικόνιση Ἱερῶν Σκηνῶν, ὁ ἂλλος ἒλαβε τό χάρισμα τοῦ νά χειρίζεται ἀρτίως τήν γλῶσσαν καί ΟΥΔΕΝ ἒγραψεν πρός Δόξαν Κυρίου, ἂλλος πού ἒλαβε χάρισμα νά ἂδη καλλιφώνως, ἠσχολήθη μέ τό νά τραγουδᾶ μόνον τραγούδια τοῦ κόσμου καί οὐδόλως ἠσχολήθη μέ τό νά ἀνυμνήση Τόν Κύριον, ἂλλος πάλιν ἦτο ἱκανός εἰς τό νά χειροτεχνῆ σκαλίζων πέτρας ἢ ξύλο καί ἒκανε ἒργα κοσμικά χωρίς μέσα σ’ αὐτά νά ἐνυπάρχη κάτι σχετικό μέ τήν ὓμνησιν Τοῦ χαρίσαντος τό τάλαντον αὐτό καί γενικῶς, ὁ ἒχων μικρά ἢ μεγἀλα, πολλά ἢ λίγα τάλαντα καί ΟΥΔΟΛΩΣ χρησιμοποιήσας αὐτά πρός ἀξιοποίησίν των κατά τόν τρόπον πού ἐπιθυμοῦσε Ὁ Διαθέτης αὐτῶν, ἀλλά ἢ ἀπό ὀκνηρίαν τά...ἂφησε ἀνενεργά, ἢ ἀπό πονηρίαν τά ἐχρησιμοποίησε μόνον καί μόνον γιά νά κερδίζη κάποια ἐλάχιστα κέρδη αὐτός ὁ ἲδιος, ὃλοι αὐτοί, ὂχι μόνον δέν θά ἀκούσουν τήν εὐαρέσκειαν Τοῦ Κυρίου, ἀλλά, ἀντιθέτως, θά ἀκούσουν οἱ ἂμοιροι (Οἱ ΑΜΥΑΛΟΙ καλλίτερα) τήν αἰώνιον καταδίκην των...!
ΟΛΟΙ μας, ἓκαστος εἰς κάποιον τομέα, ἒχομε κάποιες δυνατότητες, μικρές ἢ μεγάλες.
Καί ἂν ἀκόμα δέν τίς γνωρίζωμε, πρέπει νά ἐρευνήσωμε γιά νά τίς ἐντοπίσωμε καί μεσω αὐτῶν, νά πλησιάσωμε τό Θεῖον Ἒργον τῆς στηρίξεως Τῆς Πίστεώς μας, μή φειδόμενοι κόπων ἢ χρὀνου.
Ὁ Πανάγαθος Θεός, ΟΥΔΕΠΟΤΕ θά χάριζε τήν παρουσίαν Ἁγίου Φύλακος Ἀγγέλου στον βαπτιζόμενον εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν ἂνθρωπον, ἐάν δέν τόν ὑπεραγαποῦσε καί δέν ἦτο ἀνά πᾶσαν στιγμήν ἓτοιμος νά τόν σώση ἀπό παντός κακοῦ, ἀλλά ζητᾶ ἀπό ἐμᾶς ΕΝΑ μόνο πρᾶγμα.
Ζητᾶ τήν συμπόρευσή μας μαζί Του ἐπάνω στα Ἃγια Διδάγματά Του καί τίς Θεῖες Ἐντολές Του, πού εἶναι γεμᾶτες ἀπό ἀγάπη, ἐργατικότητα καί πάλη γιά τήν ἀξιοποίηση τῶν ἀγαθῶν πού μᾶς δίδει.
Τά πάσης φύσεως...κοσμικά ἐπιτεύγματα, οἱ ἐφήμερες δόξες, ἡ...προβολή, οἱ πάσης φύσεως «ἐπιτυχίες» στήν ἐπίγειον πλάνην, δέν θά ἦσαν δυναταί, ἐάν δέν εἲχαμε τά τάλαντα πού μᾶς ἐδόθησαν καί ἐμεῖς, ἀντί νά τά χρησιμοποιήσωμε πρός τόν σκοπόν γιά τόν ὀποῖον μᾶς ἐδόθησαν, τά ... «ἀξιοποιοῦμε» πρός ἲδιον κέρδος καί προσωπικήν, ἐπίγειον καταξίωσιν καί προβολήν.
Προσοχή λοιπόν.
Ἀπό μόνοι μας ΟΥΔΕΝ δυνάμεθα νά ἐπιτύχωμε...!
Κάθε δυνατότητά μας, προέρχεται ἀπό Τόν Κύριό μας καί εἲμεθα ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ νά ἀξιοποιήσωμε τίς παροχές Του κατά τρόπον πού θά μᾶς χαρίση τήν τελικήν ἐπιδοκιμασίαν Του.
Ἂς μή κάνωμε αὐτό πού ζητοῦν οἱ σκοτεινές δυνάμεις (πού στις ἡμέρες μας ἒχουν ... «ξεσπαθώσει» κυριολεκτικά), ἀφήνοντας τίς δυνατότητες πού μᾶς ἐχαρίσθησαν, ἀναξιοποίητες.
Ἐργασία κατά Χριστόν, στήριξις Τῆς Πίστεώς μας, ἀξιοποίησις κάθε δυνατότητος πού ἒχομε μέ αὒξησιν τῆς ἐργατικότητός μας πρός τόν σκοπόν τῆς ΠΛΗΡΟΥΣ καί οὐσιαστικῆς ἀξιοποιήσεως καί τῶν ἐλαχιστοτάτων δυνατοτήτων πού μποροῦμε νά ἐντοπίσωμε ἐντός μας.
Κάθε μικρά ἢ μεγάλη ἱκανότητα πού βρίσκομε μέσα μας εἶναι ΔΩΡΟ ΚΥΡΙΟΥ πού πρέπει νά ἀξιοποιηθῆ πρός τόν σκοπόν γιά τόν ὁποῖον μᾶς ἐχαρίσθη.
Π. Ευθύμιος Μπαρδάκας

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΟΙΜΝΙΟ ΤΗΣ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΗΣ ΚΙΒΩΤΟΥ



...Κοιτάξτε γύρω σας τί ήσυχα που κάθονται οι άνθρωποι, τί φρόνημα που πάνε να παντρευτούν και να βαπτισθούν στις μεγάλες εκκλησίες, και με τί κατάνυξη βάζουν στα παιδιά τους το μύρο του «πλέον απαισίου συγκρητιστού Αθηναγόρα», κοιτάξτε τί πλήθος είναι όλοι αυτοί, και τί σπουδαίοι άνθρωποι, Ιερείς και Αρχιερείς, επιστήμονες, άρχοντες, Γραμματείς, Φαρισαίοι, Νομοδιδάσκαλοι. Δεν ξέρουν όλοι αυτοί και ξέρουν οι αγράμματοι Παλαιοημερολογίτες; Οι αγράμματοι Παλαιοημερολογίτες μπορεί να μην ξέρουν τίποτε. 'Ενα μόνον ξέρουν: ότι συμφωνούν με τους νεομάρτυρες, τους ομολογητές, τους Πατέρες, τους αναχωρητές, τους παλιούς μάρτυρες, τους Αποστόλους. Δεν τους ενδιαφέρει, αν είναι λίγοι, γιατι λίγοι ήταν πάντοτε οι πραγματικοί Χριστιανοί, δεν τους ενδιαφέρει, αν είναι αδύνατοι, γιατι αδύνατοι ήταν και οι Απόστολοι, δεν τους πειράζει που είναι αγράμματοι. Για ένα πράγμα μόνο αγωνιούν: πώς να μείνουν πιστοί στην Ορθοδοξία, πώς να μείνουν μέσα στην Εκκλησία, πως να τρέξουν στην Κιβωτό...



Πόσο μικρό ήταν πάντοτε το ποίμνιο του Χριστού! «Το μικρόν ποίμνιον». Και τι σαθρά πήλινα και οστράκινα σκεύη είναι όλοι αυτοί, που έμειναν να μαρτυρούν στον σύγχρονο κόσμο την Αλήθεια. Ο αγράμματος όχλος, «ο μη γινώσκων τον νόμον», με τα πάθη του και τις διαιρέσεις του, τις στενοκεφαλιές του. «Μη τις εκ των αρχόντων επίστευσεν εις αυτόν, ή εκ των Φαρισαίων;» ρωτούν οι Γραμματείς των Νεοημερολογιτών. «Αλλ' ο όχλος ούτος, ο μή γινώσκων τον νόμον, επικατάρατοί είσι». «Έγινε μήπως κανένας θεολόγος Παλαιοημερολογίτης; Έγινε κανένας καθηγητής Πανεπιστημίου Παλαιοημερολογίτης; Έγινε κανένας από τούς σημερινούς «καθαρούς» Επισκόπους Παλαιοημερολογίτης; 'Οχι, κανένας σοφός και κανένας ισχυρός του αιώνος τούτου δεν ακολούθησε τον αγράμματο όχλο των Παλαιοημερολογιτών, αυτούς τους «ολίγους» Γαλιλαίους, που φωνάζουν, πως δήθεν -άκουσον, άκουσον - η Ελλαδική Εκκλησία συμφωνεί με τον Αθηναγόρα και τον Δημήτριο (και τον σημερινό Βαρθολομαίο) και κτυπούν το ξύλο, όπως άλλοτε ο Νώε για να μπουν τα ζώα μέσα στην Κιβωτό τους. Κοιτάξτε γύρω σας τί ήσυχα που κάθονται οι άνθρωποι, τί φρόνημα που πάνε να παντρευτούν και να βαπτισθούν στις μεγάλες εκκλησίες, και με τί κατάνυξη βάζουν στα παιδιά τους το μύρο του «πλέον απαισίου συγκρητιστού Αθηναγόρα», κοιτάξτε τί πλήθος είναι όλοι αυτοί, και τί σπουδαίοι άνθρωποι, Ιερείς και Αρχιερείς, επιστήμονες, άρχοντες, Γραμματείς, Φαρισαίοι, Νομοδιδάσκαλοι. Δεν ξέρουν όλοι αυτοί και ξέρουν οι αγράμματοι Παλαιοημερολογίτες; Οι αγράμματοι Παλαιοημερολογίτες μπορεί να μην ξέρουν τίποτε. 'Ενα μόνον ξέρουν: ότι συμφωνούν με τους νεομάρτυρες, τους ομολογητές, τους Πατέρες, τους αναχωρητές, τους παλιούς μάρτυρες, τους Αποστόλους. Δεν τους ένδιαφέρει, αν είναι λίγοι, γιατι λίγοι ήταν πάντοτε οι πραγματικοί Χριστιανοί, δεν τους ενδιαφέρει, αν είναι αδύνατοι, γιατι αδύνατοι ήταν και οι Απόστολοι, δεν τους πειράζει που είναι αγράμματοι. Για ένα πράγμα μόνο αγωνιούν: πώς να μείνουν πιστοί στην Ορθοδοξία, πώς να μείνουν μέσα στην Εκκλησία, πως να τρέξουν στην Κιβωτό. Στους δε διδασκάλους των Νεοημερολογιτών, που ενθαρρύνουν τους οπαδούς τους με τα πλήθη της «ανά την Οικουμένην Εκκλησίας», απαντούν με τον 'Αγιο Θεόδωρο τον Στουδίτη: «Εις ευδόκιμων εις το Θείον, προτιμότερος υπέρ μυριάδας αυθαδεία σεμνυνομένας. Αλλά συ μεν προτίμησον, ει δοκεί, του σωζομένου Νώε το υποβρύχιον πλήθος· εμοί δε συγχώρησον τοις ολίγοις τη Κιβωτώ προσδραμείν». Ο αγώνας των Παλαιοημερολογιτών ήταν και είναι για την Ορθοδοξία. Η αλλαγή του εορτολογίου δεν ήταν μόνο μία καταπάτηση κανόνων. Ήταν η αρχή της κατεδαφίσεως των τειχών της Ορθοδοξίας, μιας κατεδαφίσεως που προετοιμαζόταν από την εποχή ακόμη του Θεοκλήτου Φαρμακίδη. Αν οι αγωνισταί της Ορθοδοξίας απεκλήθησαν Παλαιοημερολογίτες, αυτό οφείλεται στο γεγονός, ότι οι εχθροί της Ορθοδοξίας απεφάσισαν να αρχίσουν την ανατροπή της με την εισαγωγή του παπικού εορτολογίου. 'Αν είχαν αρχίσει από αλλού, άλλη θα ήταν τώρα η μορφή του αγώνος και άλλο το όνομα των αγωνιστών της Ορθοδοξίας, που σήμερα ονομάζονται Παλαιοημερολογίτες. Οι εχθροί της Ορθοδοξίας κάνουν, πως δεν καταλαβαίνουν το νόημα του αγώνος των Παλαιοημερολογιτών. «Πράγμα μεγέθους ο Χριστιανισμός, λέγουν, πνίγεται παρ' αύτοίς εις 13 σταγόνας ύδατος. Αι 13 ημέραι του ημερολογίου διαφορά τρομακτική, θέμα σωτηρίας, δόγμα πίστεως». Κλασσική εκδήλωση αδυναμίας μπροστά στην αλήθεια ή διαστρέβλωσή της. Οι Παλαιοημερολογίτες ποτέ δεν αγωνίστηκαν για δεκατρείς ημέρες και για ημερολόγια. Η αστρονομική ακρίβεια ήταν η δικαιολογία των Νεοημερολογιτών. Οι Ορθόδοξοι στην Ελλάδα το 1924 είδαν να ανατρέπεται η λατρευτική αρμονία της ανά τον κόσμο Εκκλησίας του Χριστού, αρμονία που βασίλευε 16 ολόκληρους αιώνες. Είδαν την περιφρόνηση προς τις παραδόσεις της Εκκλησίας, είδαν την συγκρητιστική ερωτοτροπία με τους αιρετικούς της Δύσεως, που ήταν η πραγματική αιτία της εισαγωγής του δυτικού καλενδαρίου, και το χειρότερο απ' όλα είδαν την κρυμμένη άρνηση του αλάθητου των αποφάσεων της Εκκλησίας, που τελικά φανερώθηκε σε όλη της την δόξα με την άρση του αναθέματος κατά του Παπισμού το 1965. Με άλλα λόγια αντιλήφθηκαν, ότι το σκάφος της Ελλαδικης Εκκλησίας είχε προσκρούσει σε ύφαλο και άρχισε να κάνει νερά. Η αλλαγή του ημερολογίου ήταν η πρώτη μπαλταδιά στον κορμό της Εκκλησίας, της οποίας το κόψιμο σχεδιαζόταν από μακρού. Θα έπρεπε να είναι τυφλός κανείς για να μη δει και να μη καταλάβει, ότι αυτοί που έδωσαν την πρώτη μπαλταδιά δεν θα σταματούσαν, αλλά θα συνέχιζαν. Σκοπός τους δεν ήταν η πρώτη μπαλταδιά, αλλά το ρίξιμο του δένδρου. 'Οσοι είχαν ευσέβεια το κατάλαβαν αυτό πολύ καλά και βλέπουμε τώρα, ότι είχαν δίκιο. Η αλλαγή του εορτολογίου δεν ήταν ένα απλό και ανεξάρτητο γεγονός, δεν ήτο μια τυχαία έμπνευση ενός Αρχιεπισκόπου, ήταν η πρώτη έκρηξη ενός ηφαιστείου, που έβραζε από καιρό, έκρηξη που προμήνυε τις άλλες εκρήξεις που ακολούθησαν και των οποίων είμαστε μάρτυρες. Έτσι είδαν το εορτολογικό ζήτημα οι Παλαιοημερολογίτες και οι καιροί έδειξαν, ότι είδαν σωστά. Σημείωσις: Αποσπάσματα εκ των ανθενωτικών έργων του ιατρού Αλεξ. Καλόμοιρου(+): «Κατά ενωτικών» και «Το σύγκριμα». «Ο κόσμος και ο διάβολος οδηγούν την Εκκλησία σε τόσο φοβερές δοκιμασίες, που μπορεί να έλθει ημέρα, όλοι οι Επίσκοποι μιας χώρας να έλθουν σε κοινωνία με τούς αιρετικούς. Τί θα κάνουν τότε οι πιστοί; Τί θα κάνουν οι λίγοι εκείνοι, που θα έχουν τον ηρωισμό να μην ακολουθήσουν την μάζα, να μην ακολουθήσουν τους συγγενείς, τους γειτόνους και τους συμπολίτας των; Θα πρέπει όλοι οι πιστοί να καταλάβουν, ότι η Εκκλησία δεν είναι εκεί που φαίνεται. Οι Λειτουργίες θα εξακολουθήσουν να γίνονται και οι ναοί να γεμίζουν από πιστούς, όμως η Εκκλησία δεν θα έχει καμμία σχέση με τους ναούς εκείνους, ούτε με εκείνα τα ράσα κι εκείνους τους πιστούς. Η Εκκλησία είναι εκεί, όπου υπάρχει η αλήθεια. Πιστοί είναι εκείνοι, που συνεχίζουν την αδιάκοπη παράδοση της Ορθοδοξίας, το έργο αυτό του Αγίου Πνεύματος. Ιερείς είναι εκείνοι που σκέπτονται, ζουν και διδάσκουν, όπως οι Πατέρες και οι 'Αγιοι της Εκκλησίας, ή τουλάχιστον, που δεν τους αρνούνται με την διδαχή τους. 'Οπου δεν υπάρχει αυτή η συνέχεια σκέψεως και ζωής, είναι πλάνη να ομιλούμε για Εκκλησία, έστω και αν όλα τα εξωτερικά φαινόμενα μιλούν γι' αυτήν. Πάντα θα βρεθεί ένας κανονικός ιερεύς, χειροτονημένος από έναν κανονικό Επίσκοπο, που να ακολουθεί τήν Παράδοση. Γύρω σε τέτοιους ιερείς θα συσπειρώνονται οι μικρές ομάδες των πιστών που θα απομείνουν στο τέλος των καιρών. Αυτές οι μικρές ομάδες, θα είναι η κάθε μία τους και από μία τοπική «Καθολική» Εκκλησία του Θεού. Ο πιστός θα βρίσκει μέσα σ' αυτές όλο το πλήρωμα της Χάριτος του Θεού. Δεν θα έχουν ανάγκη από διοικητικούς ή άλλους δεσμούς, γιατι η κοινωνία που θα υπάρχει μεταξύ τους θα είναι η τελειότερη που μπορεί να υπάρξει. Θα είναι η κοινωνία στο Σώμα και το Αίμα του Χριστού, η Κοινωνία στο Πνεύμα το Άγιο. Οι χρυσοί κρίκοι της αναλλοίωτης Ορθοδόξου Παραδόσεως θα συνδέουν τις Εκκλησίες αυτές μεταξύ τους, καθώς και με τις Εκκλησίες του παρελθόντος, με την θριαμβεύουσα Εκκλησία των ουρανών. Μέσα σ' αυτές τις μικρές ομάδες θα διατηρηθεί ακέραιη η Μία, Αγία, Καθολική καί Αποστολική Εκκλησία. Βέβαια είναι θαυμάσιο να μπορεί να υπάρχει τάξις και συντονισμός στις εξωτερικές εκδηλώσεις των διαφόρων Εκκλησιών, και oι ολιγότερο σημαντικές Εκκλησίες να παίρνουν κατευθύνσεις και οδηγίες από τις πιο σημαντικές, όπως γίνεται τώρα ανάμεσα στις Επισκοπές, τις Μητροπόλεις, τις Αρχιεπισκοπές και τα Πατριαρχεία. Όμως στο τέλος των καιρών τέτοιες εξωτερικές σχέσεις και επαφές θα είναι τις περισσότερες φορές αδύνατες. Θα υπάρχει τέτοια σύγχυσις στον κόσμο, που η μία Εκκλησία δεν θα μπορεί να είναι τόσο σίγουρη για την ορθοδοξία της άλλης, λόγω του πλήθους των ψευδοπροφητών, που θα έχουν γεμίσει τον κόσμο, και θα λέγουν «εδώ ο Χριστός και εκεί ο Χριστός». Μόνον μέσα σε μικρές ομάδες θα διατηρείται η βεβαιότης της ορθής πίστεως και ζωής. Μπορεί να υπάρχουν και παρεξηγήσεις ανάμέσα σέ πραγματικά Ορθόδοξες Εκκλησίες λόγω της «συγχύσεως των γλωσσών» που υπάρχει στην σύγχρονο Βαβέλ. Όμως τίποτε απ' αυτά δεν θα διασπά την ουσιαστική ενότητα της Εκκλησίας. Στο τέλος των καιρών όλοι θα ισχυρίζονται ότι είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι και ότι η Ορθοδοξία είναι όπως την καταλαβαίνουν αυτοί. Παρ' όλα αυτά όμως, όσοι θα έχουν καθαρή καρδιά και φωτισμένο από την θεία Χάρι νου, θα αναγνωρίζουν την Ορθόδοξο Εκκλησία παρ' όλες τις φαινομενικές διαιρέσεις και την ολοσχερή έλλειψη εξωτερικής αίγλης. Θα συσπειρώνωνιαι γύρω στους πραγματικούς ιερείς και θα γίνονται οι στύλοι της Εκκλησίας. Ας κάνουν ό,τι θέλουν oi άνθρωποι του κόσμου. Ας γίνονται οικουμενικά συνέδρια, ας ενώνονται οι «Εκκλησίες», ας νοθεύεται ο Χρι στιανισμός, ας αλλοιώνεται η παράδοσις και η ζωή, ας ενώνονται οι θρησκείες.Η Εκκλησία του Χριστού θα μένει αναλλοίωτη, γιατι, όπως λέγει ο Χρυσόστομος, έστω και ένας στύλος της αν παραμείνη όρθιος, η Εκκλησία δεν θα πέσει. «Ουδέν Εκκλησίας ισχυρότερου. Του ούρανού υψηλοτέρα εστί, της γης πλατυτέρα εστίν. Ουδέποτε γήρα, αεί δε ακμάζει». Στύλος της Εκκλησίας είναι ο κάθε πραγματικός πιστός, που μένει κολλημένος στην Παράδοση των Πατέρων, παρ' όλα τα φοβερά ρεύματα τού κόσμου που δοκιμάζουν να τον παρασύρουν. Τέτοιοι στύλοι θα υπάρχουν μέχρι την συντέλεια του κόσμου, ό,τι και να γίνει. Εξ' άλλου, όταν φθάσουν να γίνουν αυτά τα πράγματα, ο ερχομός του Κυρίου δεν θα είναι μακριά. Αυτή η κατάστασις θα είναι το πιο φοβερό σημάδι, ότι κοντεύει ο ερχομός Του. Τότε ακριβώς «ήξει το τέλος». Oι γλυκανάλατοι και συναισθηματικοί Χριστιανοί θεωρούν τα παραπάνω σαν υπερβολική και αποκρουστική άπαισιοδοξία. Σύμμαχοι του κόσμου, δεν μπορούν να ιδούν την σφραγίδα του διαβόλου σ' αυτό που οι ίδιοι επικροτούν. Ούτε μπορούν να αναμετρήσουν το τεράστιο χάος που χωρίζει τον κόσμο από τον Θεό, γιατι τότε θα είναι αναγκασμένοι να παραδεχθούν ότι το ίδιο χάος χωρίζει και τους ίδιους από τον Θεό. Δεν μπορούν λοιπόν να ανεχθούν να είναι κανείς απαισιόδοξος για την σύγχρονη Βαβέλ. Είναι τόσο ικανοποιημένοι από την εποχή τους. Βλέπουν το μέλλον τόσο λαμπρό. Ο Χριστιανισμός γι' αυτούς είναι τόσο συμβατός με τον κόσμο και είναι τόσο ευχαριστημένοι γι' αυτό, που δεν θα σε συγχωρήσουν αν τους δείξεις ότι πλανώνται. Οραματίζονται στο μέλλον μια παγκόσμια ενωμένη Εκκλησία, με όλους τους ανθρώπους ενωμένους με τον δεσμό της αγάπης. Οι αιρετικοί των διαφόρων αποχρώσεων είναι γι' αυτούς «οι αδελφοί τους Χριστιανοί», από τους οποίους τους εχώρισαν οι εγωισμοί και οι στενοκεφαλιές παρωχημένων εποχών... Για τους ανθρώπους του κόσμου, αυτή η προοπτική του παγκοσμίου κράτους και της παγκοσμίου θρησκείας είναι κάτι το πολύ ευχάριστο. Το ίδιο συμβαίνει και για όσους ποθούν σήμερα την ένωση των «Εκκλησιών» και δεν δίδουν σημασία στην αλήθεια. Για τους τελευταίους αυτούς, τα δογματικά θέματα είναι μισερές βυζαντινολογίες. Αλλά, «διά τούτο πέμψει αυτοίς ο Θεός ενέργειαν πλάνης εις το πιστεύσαι αυτούς τω ψεύδει, ίνα κριθώσι πάντες oι μη πιστεύσαντες τη αληθεία, αλλ' ευδοκήσαντες εν τη αδικία».



Μέσα σ' αυτήν την κοινωνία του Αντιχρίστου, οι λίγοι που θα μείνουν γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί θα αποτελούν την πέτρα του σκανδάλου, την μόνη παραφωνία μέσα στην τόση διαβολική αρμονία. Γι αυτούς οι μέρες εκείνες θα είναι ημέρες θλίψεως μεγάλης. «Και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων των εθνών διά το όνομά μου». Θα είναι μία νέα περίοδος μαρτυρίου, μαρτυρίου περισσότερο ψυχικού παρά σωματικού. Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί θα είναι μέσα στο απέραντο παγκόσμιο κράτος οι απόκληροι της κοινωνίας. «Και ποιήση, όσοι αν μη προσκυνήσωσι τη εικόνι του θηρίου, ίνα αποκτανθώσι. Και ποιεί πάντας, τους μικρούς και τους μεγάλους, και τους πλουσίους και τους πτωχούς, και τους ελευθέρους και τους δούλους, ίνα δώσωσιν αυτοίς χάραγμα επί της χειρός αυτών της δεξιάς, ή επί των μετώπων αυτών, και ίνα μη τις δύναται αγοράσαι ή πωλησαι ειμή ο έχων το χάραγμα, το όνομα του θηρίου ή τον αριθμόν του ονόματος αύτού». (Αποκ. 13, 15).


Εισαγωγή στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 
Εκ του βιβλίου του μακαριστού Ιερομονάχου π. Θεοδωρήτου Μαύρου: ''Παλαιόν και Νέον''. 
'Αγιον Ορος. Αθήναι 2000. Έκδοσις Β' Βελτιωμένη.
Από την ημερολογιακή καινοτομία του 1924  στην σημερινή συγκριτιστική αίρεση του Οικουμενισμού. 
Σελίδες 102 - 109. 
Στην φωτογραφία ο μακαριστός Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Αγιορείτης.


Μακαριστός Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος


Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Ο ΠΕΡΙΦΗΜΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΣΕΒΑΣΤΟΣ Ο ΚΥΜΙΝΗΤΗΣ


Τὸ ἐξακουστὸν «Φροντιστήριον» τῆς Τραπεζοῦντος (1682)

Νικολάου Μάννη,
ἐκπαιδευτικοῦ

Ὁ Τραπεζούντιος Διδάσκαλος τοῦ Γένους Σεβαστὸς ὁ Κυμινήτηςγεννήθηκε  περὶ τὸ 1630 στὰ Κύμινα τῆς Τραπεζοῦντος. Σπούδασε στὴν Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολὴ στὴν Κωνσταντινούπολη, κοντὰ στοὺς περίφημους διδασκάλους Ἰωάννη Καρυοφύλλη καὶ Ἀλέξανδρο Μαυροκορδάτο τὸν «ἐξ ἀπορρήτων», τὸν ὁποῖο διαδέχθηκε στὴν σχολαρχία τὸ 1671. Μετὰ ἀπὸ μιὰ δεκαετία ἀναγκάστηκε νὰ ἐγκαταλείψει τὴν Σχολὴ μετὰ ἀπὸ στάση τῶν μαθητῶν ποὺ ὑποκίνησε ὁ Γεράσιμος ὁ Ἀκαρνάν, ὁ ὁποῖος μάλιστα τὸν διαδέχθηκε στὴν σχολαρχία. Οἱ μαθητὲς συκοφάντησαν τὸν Σεβαστὸ στὸν Πατριάρχη Καλλίνικο τὸν Β΄ (Ἀκαρνάν καὶ ἐκεῖνος) ὡς δήθεν ὀπαδὸ τοῦ θνητοψυχισμοῦ καὶ καλβινιστή. Ἡ πρώτη κατηγορία βασίστηκε σὲ μιὰ σκόπιμη παρερμηνεία μιὰς ἀπόψεώς του στὰ σχόλια τοῦ Κορυδαλλέως στὸ Περὶ Ψυχῆς τοῦ Ἀριστοτέλους, ἐνῶ ἡ δεύτερη βασίστηκε στὸ ὅτι χρημάτισε μαθητὴς τοῦ ἐπίσης κατηγορηθέντος ὡς καλβινίζοντος Καρυοφύλλου. Καὶ οἱ δύο κατηγορίες ἀποδεικνύονται ἀνυπόστατες, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει καμία ἀπόδειξη ἀπὸ τὰ ἔργα του πὼς ὑπήρξε θνητοψυχιστής, ἐνῶ ἀντιτάχθηκε καὶ σὲ μερικὲς καλβινίζουσες θέσεις τοῦ δασκάλου του μὲ τὰ θεολογικά του κείμενα. Ξεκάθαρα λοιπὸν αἰτία τῆς ἀποπομπῆς του ἦταν ὁ διορισμὸς ὡς Σχολάρχου τοῦ Γερασίμου τοῦ Ἀκαρνάνος, συμπατριώτου τοῦ Πατριάχου, ὁ ὁποῖος - ὦ, τῆς θείας δίκης - ἀποπέμφθηκε καὶ αὐτὸς ἀργότερα μετὰ ἀπὸ στάση τῶν μαθητῶν του!
Στὸν Σεβαστὸ ἔγινε ἀμέσως πρόταση ἀπὸ τὸν ἐν Μόσχᾳ εὐρισκόμενο Ἕλληνα διάκονο Τιμόθεο νὰ ἀναλάβει τὴν διεύθυνση τῆς Σχολῆς τῆς Μόσχας, ἐκείνος ὅμως ἀρνήθηκε γιὰ τὸν ἑξὴς λόγο. Ἔμαθε ἀπὸ κάποιον συμπατριώτη του πὼς στὴν Τραπεζοῦντα κατέφθασαν παπικοὶ μοναχοὶ καὶ ἄρχισαν νὰ διδάσκουν δωρεὰν μαθήματα στοὺς κατοίκους. Κατανοήσας ὁ μακαριστὸς Διδάσκαλος τὸν σκοπὸ τῶν παπικῶν, ὁ ὁποῖος δὲν ἦταν ἄλλος ἀπὸ τὸν προσηλυτισμό, ἔσπευσε νὰ ἐπιστρέψει στὴν πατρίδα του, στὴν ὁποία ἵδρυσε τὸ περίφημο «Φροντιστήριον» τῆς Τραπεζοῦντος (1682). Μὲ τὴν διδασκαλία του δὲν μόρφωσε μόνο τοὺς μαθητὲς φιλολογικῶς καὶ φιλοσοφικῶς, ἀλλὰ καὶ θεολογικῶς, ὥστε νὰ ἀποτραπεῖ ἡ παπικὴ προπαγάνδα. Γράφει ὁ βιογράφος του: «Μὴ περιοριζόμενος δὲ μόνον εἰς τὴν ἐν τῷ Φροντιστηρίῳ διδασκαλίαν ἀνέπτυσσε συνεχῶς εἰς τοὺς συμπολίτας του τὰ πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὸν πλησίον καθήκοντα, στηρίζων αὐτοὺς εἰς τὴν πίστιν τῶν πατέρων καὶ πρότυπον ἀρετῆς καὶ θεοσεβείας ἑαυτὸν παρέχον» (Ἐπαμεινώνδα Κυριακίδου, Βιογραφίαι τῶν ἐκ Τραπεζοῦντος…, Ἀθήναι, 1897, σελ. 67). Τὸ ἔργο του στέφθηκε μὲ ἀπόλυτη ἐπιτυχία καὶ ὁ ἵδιος προκάλεσε τὴν μήνι τῶν παπικῶν, ποὺ ἀποπειράθηκαν νὰ τὸν τυφλώσουν, εὐτυχῶς ἀνεπιτυχῶς!
Τὸ 1689 ἀνέλαβε, κατόπιν προσκλήσεως τοῦ θεοσεβοῦς Ἑλληνομαθοῦς Ἡγεμόνος τῆς Οὐγγροβλαχίας Κωνσταντίνου Μπρινκοβεάνου (περὶ τούτου καὶ τοῦ μαρτυρίου του, προσεχῶς), τὴν διεύθυνση τῆς περίφημης νεοιδρυθείσης Αὐθεντικῆς Ἀκαδημίας τοῦ Βουκουρεστίου, τὴν ὁποία διηύθυνε ἐπιτυχῶς ὡς τὴν κοίμησή του στὶς 6 Σεπτεμβρίου 1702. Ἄφησε πολλοὺς μαθητὲς καὶ κατέλιπε πάμπολλα συγγράμματα (ἄνω τῶν 100), ἄπαντα ἀνέκδοτα πλὴν δύο.
Τὰ ἐκδεδομένα ἔργα του εἶναι τὰ ἑξῆς:
1.  Ἑορτολόγιον. Ἐκδόθηκε τὸ 1701 στὸ τυπογραφείο τῆς Μονῆς τοῦSnagov στὴν νότια Ρουμανία. Ἀναφέρεται κυρίως σὲ ζητήματα χρονολογίας, ἑορτολογίου καὶ Πασχαλίου. Μὲ τὴν ἐπιχειρηματολογία του κατὰ τῆς καινοτομίας τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου, ἐπηρέασε καὶ τοὺς συγχρόνους του, ἀλλὰ καὶ τοῦς μεταγενεστέρους Πατέρες καὶ Διδασκάλους, ὅπως τὸν Δοσίθεο Ἱεροσολύμων, τὸν Κωνσταντινουπόλεως Καλλίνικο ἐκ Ζαγορᾶς καὶ τὸν Ἅγιο Νικόδημο. Στὸ πόνημα αὐτὸ ἰσχυρίζεται πὼς οἱ Λατῖνοι εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας ἀφοῦ «διὰ μίαν χρονικὴν διόρθωσιν ἐξεχωρίσθησαν καὶ ἀπεκόπησαν κοντὰ εἰς τὰ ἄλλα, καὶ κατὰ τὸ καλενδάριον ἀπὸ τὸ καθόλου σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς σχισματικοί, καὶ αὐτάρεσκοι, καὶ αὐτοκέφαλοι ὁποῦ εἶναι». Ἂς τὰ βλέπουν οἱ σημερινοὶ Οἰκουμενιστὲς ποὺ τοὺς ὁνομάζουν καὶ θεωροῦν «Ἐκκλησία».
2.  Δογματικὴ Θεολογία. Τὸ ἔργο αὐτὸ ἐκδόθηκε τὸ 1703 στὸ Βουκουρέστι μὲ ἔξοδα τοῦ ὁμογενοῦς ἄρχοντος Γεωργίου Ποστελνίκου, ὁ ὁποῖος τὸ διένειμε δωρεὰν στοὺς Ὀρθοδόξους. Περιλαμβάνει θεολογικὰ θέματα σχετικὰ μὲ τὴν Θεία Ευχαριστία καὶ τὴν ἀναμαρτισία τῆς Θεοτόκου, ποὺ πρέσβευαν οἱ παπικοί (ὁ Ευγένιος Βούλγαρις στὸ «Θεολογικόν» του παραπέμπει στὶς θέσεις αὐτὲς τοῦ Σεβαστοῦ). Μὲ τὸ ἔργο αὐτὸ καταρρίπτονται οἱ παπικὲς θέσεις, ἀλλὰ ταυτόχρονα (στὸ θέμα τῆς Θείας Εὐχαριστίας) καὶ οἱ προτεσταντικές, ἀποδεικνύοντας ὡς συκοφαντία, ἐκείνη τὴν παλαιὰ κατηγορία κατὰ τοῦ Σεβαστοῦ περὶ δήθεν καλβινισμοῦ. Ἡ διανομὴ τοῦ βιβλίου, σὲ μιὰ περίοδο ποὺ ἡ Ἐκκλησία βαλλόταν ἀπὸ τοὺς Οὐνίτες, εἴχε εὐεργετικὴ ἐπίδραση στοὺς Ὀρθοδόξους, τοὺς ὁποίους ὁ Διδάσκαλος Σεβαστὸς προέτρεπε «νὰ μὴν ἀπατηθοῦν ἀπὸ τὰς τοιαύτας συκοφαντίας καὶ ψευδολογίας τῶν τοιούτων ἀπατεώνων καὶ προβατοσχήμων λύκων».



Ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα κείμενά του, ἐπιστολὲς καὶ συγγράμματα (τὰ ὁποία εὐρίσκονται διασκορπισμένα σὲ βιβλιοθήκες διαφόρων χωρῶν) μνημονεύεται ἐνδεικτικὰ μόνο ἡ σύντομος πραγματεία «Περὶ διαφορᾶς θείας οὐσίας καὶ ἐνεργείας, κατὰ Λατίνων», ἡ ὁποῖα, σὺν Θεῷ, θὰ ἐκδοθεῖ σύντομα, μαζὶ μὲ ἄλλα ἄγνωστα ἀντιπαπικὰ κείμενα διαφόρων Διδασκάλων.

Ὁ Σεβαστὸς ἄφησε φήμη μεγάλου διδασκάλου καὶ θεολόγου καὶ πολλοὶ ἐκκλησιαστικοὶ ἄνδρες παραπέμπουν στὰ κείμενά του. Ὁ δὲ Καισάριος Δαπόντες χαρακτηρίζει «χρυσά» τὰ συγγράμματα τοῦ Σεβαστοῦ «καὶ τοῦ χρυσοῦ τιμιώτερα καὶ χρησιμώτερα» (Κ. Σάθα, Μεσαιωνικὴ Βιβλιοθήκη, τόμ. γ΄, Βενετία, 1872, σελ. 192). Ἡ συμβολή του στὸν ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, Ἱερὸ Ἀγώνα, ὑπήρξε σημαντικὴ καὶ τὸ λιγότερο ποὺ μπορούσε νὰ γίνει γιὰ  αυτὸν ἦταν ἡ σύνταξη τοῦ παρὸντος ἄρθρου, ὥστε μέσα ἀπὸ αὐτὸ νὰ γίνει γνωστὸς καὶ σὲ ἄλλους ὁρθοδόξους συμπατριώτες μας. Ἂς εἶναι ἡ μνήμη του αἰωνία.