A

A

† Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου (Ψαλ. 50,17)

† Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου (Ψαλ. 50,17)
† Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου (Ψαλ. 50,17)

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

"οὐ γάρ ἐστι κρυπτὸν ὃ οὐ φανερὸν γενήσεται"


Όπως είχαμε παρατηρήσει και στην ανάρτηση "ΛΙΣΤΑ ΑΛΛΑΓΩΝ Ή ΛΗΣΤΕΙΑ ΑΓΙΩΝ! ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ", οι νυν υπεύθυνοι των εκδόσεων της Αδελφότητος του Αγίου Γερμανού της Αλάσκας έχουν προβεί σε "εκκαθαρίσεις" των υπέρ του Παλαιού ημερολογίου και των Παλαιοημερολογιτών τεκμηρίων στα βιβλία του μακαριστού π. Σεραφείμ Ρόουζ.
Έτσι στο πασίγνωστο βιβλίο του ευλογημένου π. Σεραφείμ "Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος" βλέπουμε στις δύο ελληνικές εκδόσεις που κυκλοφόρησαν να γράφονται σε ένα σημείο τα εξής:

1. Από τις εκδόσεις ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ (σελ. 101 - σε pdf εδώ) διαβάζουμε για τους πραγματικούς Ορθοδόξους της εποχής τα εξής: "Δεν παρασύρονται από το κίνημα της αποστασίας ούτε από καμμιά ψεύτικη «αφύπνιση», αλλά συνεχίζουν ριζωμένοι στην ιερή και σωτήρια πίστη της Αγίας Ορθοδοξίας μέσα στην παράδοση που τους μεταβίβασαν οι Άγιοι Πατέρες, προσέχοντας τα σημεία των καιρών και προχωρώντας στη στενή οδό προς τη σωτηρία. Πολλοί από αυτούς ακολουθούν τους Επισκόπους των λίγων Ορθοδόξων Εκκλησιών που έχουν προβάλλει ισχυρή αντίσταση ενάντια στην αποστασία των καιρών μας [*]. Αλλά υπάρχουν και κάποιοι που έχουν μείνει και στις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, πικραμένοι για την όλο και πιο φανερή αποστασία των ιεραρχών τους και πασχίζοντας να κρατήσουν τη δική τους Ορθοδοξία ανέπαφη· και υπάρχουν ακόμα κι άλλοι έξω από την Ορθόδοξη Εκκλησία οι οποίοι με τη χάρη του Θεού, ανοίγοντας τις καρδιές τους στο κάλεσμά Του, θα ενωθούν αναμφίβολα με τη γνήσια, Αγία Ορθοδοξία. Αυτοί οι «επτά χιλιάδες» είναι το θεμέλιο της μελλοντικής και μόνης ως Ορθοδοξίας των εσχάτων καιρών".

2. Από τις εκδόσεις ΜΟΡΦΗ ΕΚΔΟΤΙΚΗ (σελ. 226):



Όπως θα δείτε όμως στα σημεία που έχουμε θέσει τον αστερίσκο [*] λείπει μια φράση, που υπήρχε στις πρώτες εκδόσεις του πρωτότυπου έργου (δηλαδή, όσο ήταν εν ζωή ο π. Σεραφείμ). Η φράση αυτή είναι (με υπογραμμισμένα):
Πολλοί από αυτούς ακολουθούν τους Επισκόπους των λίγων Ορθοδόξων Εκκλησιών που έχουν προβάλλει ισχυρή αντίσταση ενάντια στην αποστασία των καιρών μας: της Εκκλησίας των Κατακομβών της Ρωσίας, της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς, των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών  (Παλαιοημερολογιτών) της Ελλάδος.
Ιδού και η απόδειξη από την έκδοση του 1979 (σελ. 220 - πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση):


Το λάθος φυσικά δεν βαρύνει τις ελληνικές εκδόσεις και την μεταφράστρια, που βασίστηκε προφανώς σε νεότερη αγγλική έκδοση, στην οποία έχει απαλειφθεί η επίμαχη φράση.
Όπως βλέπουμε ο μακαριστός π. Σεραφείμ ονόμαζε ποιες Εκκλησίες στην εποχή του αντιστέκονταν στην Αποστασία. Και μέσα σε αυτές είναι και η Εκκλησία των Ελλήνων Παλαιοημερολογιτών, όσο και να μην αρέσει σε ορισμένους. Είναι ντροπή πάντως να αποκρύπτουν σήμερα την αλήθεια, οι φερόμενοι ως διάδοχοί του. Νομίζουμε πως η ψυχή του οσιακής μνήμης πατρός Σεραφείμ θα θλίβεται με αυτό. Όμως "οὐ γάρ ἐστι κρυπτὸν ὃ οὐ φανερὸν γενήσεται"...

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

«Γενοκτονία» Ἑλληνοπαίδων - τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου

14NUIG

Ἐν Ἀχαρναῖς 27-9/10-10/2017
 
            «Θλίψις ἀπαραμύθητος ἔπεσεν τοῖς Ρωμαίοις». 10η Ὀκτωβρίου τοῦ 2017, ὀνομαστικὴ ψηφοφορία διεξήχθη στὸ Ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο. Στὴν ἄλλοτε ὑπερήφανη Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων, στὴν πλατεία τοῦ «Συντάγματος» ποὺ σήμερα ἐπιδιώκουν νὰ ἀναθεωρήσουν, ὑπερψηφίστηκε ἀπὸ τὴν πλειοψηφία τῶν βουλευτῶν τὸ στερνὸ τέλος μιᾶς ὁλόκληρης σελίδας τῆς ἱστορίας τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Ἔθνους.
 
Κοινὴ γνώμη
 
           πὶ σειρὰ ἡμερῶν κληρικοὶ τῆς Ἑλλάδος ἀντιμάχονται τὴν ἀποτρόπαια ἐξέλιξη. Οἱ Ἐπιστημονικοὶ Φορεῖς κρούουν τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου, ἡ Παιδοψυχιατρικὴ Ἑταιρεία Ἑλλάδος-Ἕνωση Ψυχιάτρων Παιδιῶν καὶ Ἐφήβων ἐκφράζει τὴν ἀπόλυτη ἀντίθεσή της. Πλέον τοῦ 70% τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ τάσσεται κατὰ τοῦ νόμου τῆς ντροπῆς, συντριπτικὰ ἀρνητικὴ εἶναι ἡ Ἑλληνικὴ κοινὴ γνώμη σύμφωνα μὲ ἑταιρεία ἐρευνῶν. Πρόσωπα τῆς τέχνης καὶ τῶν γραμμάτων μιλοῦν γιὰ παραλογισμὸ καὶ καλοῦν ἀκόμη καὶ τὴν ὕστατη ὥρα τοὺς βουλευτὲς νὰ ἀναθεωρήσουν. Πρόσωπα καταξιωμένα τοῦ Ἑλληνικοῦ ἀθλητισμοῦ ἐκφράζουν δημόσια καὶ χωρὶς φόβο πλέον τὴν ἀπογοήτευσή τους μὲ μιὰ φράση τόσο μικρή, ἀλλὰ τόσο βαριὰ «ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΑΔΑ!»
Στρατηγικὴ.
 
            χώρα βρίσκεται ὑπὸ ἀβάσταχτη ἐπιτροπεία καὶ ἐποπτεία σὲ ἐπίπεδο ἐθνικὸ καὶ οἰκονομικὸ κυρίως ἀπὸ τὴν Εὐρώπη. Τὰ ἐθνικὰ ζητήματα ἐκκρεμοῦν καὶ ὁ κίνδυνος ἀπὸ τὴ γείτονα Τουρκία ἐλλοχεύει τὴν ὥρα ποὺ τὰ σώματα ἀσφαλείας καὶ ὁ Ἑλληνικὸς στρατὸς ἔχουν ἐξαθλιωθεῖ. Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ὑποφέρει ἀπὸ φτώχεια, νοικοκυριὰ δὲν ὑφίστανται καὶ οἰκογένειες ἔχουν καταρρακωθεῖ. Ἡ δημόσια ὑγεία, ἡ πρόνοια καὶ ἡ παιδεία γιὰ τὸν Ἕλληνα στὴ δύσμοιρη Ἑλλάδα εἶναι πιὰ παρελθόν.
 
            Τὴν ὕστατη αὐτὴ ὥρα «ἐντολοδόχοι», τραγικοὶ ἐξωμότες τῆς πίστεως καὶ ἀρνητὲς τῆς ἱστορίας, ὀργανώνουν μιᾶς νέας μορφῆς Γενοκτονία, τὴ Γενοκτονία τῆς Ἑλληνορθόδοξης κοινωνίας, τῆς Ἑλληνικῆς οἰκογένειας, τῆς Ἑλληνικῆς ψυχῆς. Ἀξιολύπητοι ψηφοθῆρες θλιβερῶν ὑπάρξεων -θύματα καὶ αὐτοί, ἀλλὰ καὶ ὄργανα τοῦ νοσηροῦ σχεδίου τῶν κυρίαρχων αὐτοῦ τοῦ κόσμου- κάνουν κατάχρηση ἐξουσίας. Ἐπιβάλλουν συνθῆκες κατάχρησης τῆς ἐλευθερίας, διαστρεβλώνουν τὴν ἀλήθεια καὶ ὁδηγοῦν μιὰ ὁλόκληρη κοινωνία μὲ τὴ βία καὶ ἐντελῶς ἀπολυταρχικὰ στὴν ἀστοχία. Ἡ ἀστοχία ποὺ ὡς ἀποτέλεσμα τῆς κατάχρησης τῆς ἐλευθερίας -μαζὶ μὲ τὴ μὴ ἀνάληψη τῆς εὐθύνης- ἀποτέλεσαν τὴν αἰτία τῆς ἀπώλειας τοῦ Παραδείσου. 
 
         ρχικὰ ἦρθαν τὰ μνημόνια καὶ ἡ οἰκονομικὴ δυσχέρεια, ἡ ξαφνικὴ φτώχεια, ἡ ἀνέχεια, ἡ καταστολὴ τῆς ἐπιχειρηματικότητας, ἡ ἀνεργία, ἡ ἐλαχιστοποίηση τῶν συντάξεων, ἡ ὑπερφορολόγηση, ἡ ἀφαίρεση τοῦ δικαιώματος τῆς ἰδιοκτησίας. Ἀβοήθητοι δανειολῆπτες, ἀνήμποροι νὰ ἀνταποκριθοῦν στὰ χρέη τους φυλακίζονται, ἐνῶ ἀποφυλακίζονται στυγεροὶ δολοφόνοι, ἐγκληματίες καὶ σατανιστὲς ποὺ ἐλεύθεροι καὶ ἀνενόχλητοι ἄγονται καὶ φέρονται ἀνάμεσά μας. Ἦρθε κατόπιν ἡ ἀπαξίωση τῆς πρόνοιας, ὁ εὐτελισμὸς τῆς δημόσιας ὑγείας, ἡ αὔξηση τῶν ἀστέγων, ἡ ἀνάγκη γιὰ συσσίτια, οἱ αὐτοκτονίες, οἱ ἀμέτρητες αὐτοκτονίες Ἑλλήνων πολιτῶν ποὺ τείνουν νὰ γίνουν μάστιγα. Ὁ πρῶτος στόχος ἐπετεύχθη, ὁ Ἕλληνας, φτωχός, πεινασμένος, ἀδύναμος καὶ ἀβοήθητος, δύσκολα θὰ σηκώσει κεφάλι. Τὸ Ἑλληνόπουλο μαθαίνει νὰ ζεῖ στὴ σκλαβιά.
 
          πὸ τὴν ἄλλη ἡ ἀποδόμηση ἀρχῶν, ἀξιῶν, ἐθίμων καὶ ἠθῶν. Ἀπαξίωση διαχρονικῶν γιὰ τὸν Ἑλληνικὸ λαὸ θεσμῶν, ὅπως αὐτοῦ τῆς οἰκογένειας, μέσα ἀπὸ κοινωνικὲς καὶ νομοθετικὲς ἐνέργειες καὶ ψηφίσματα τοῦ αἴσχους, ὅπως τὸ σύμφωνο συμβίωσης, ποὺ θὰ παρέχει τὴ δυνατότητα υἱοθεσίας παιδιῶν ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ σὲ καμία περίπτωση δὲν ἀποτελοῦν οἰκογένεια. Ἡ μεθοδευμένη ἀλλοίωση τῆς Ἑλληνορθόδοξης ταυτότητας, ἡ διαστρέβλωση τῆς ἀλήθειας στὴν ἱστορία καὶ στὴν παράδοση, ἡ ἔντεχνη περιθωριοποίηση τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς διδασκαλίας, τὸ μαγάρισμα τῆς παιδείας ἀπὸ τὴ σύγχρονη σχολὴ (ἐκπαιδευτικῶν) ἀποδόμησης, ποὺ χωρὶς καμία αἰδῶ προωθεῖ στὰ δημόσια σχολεῖα θεωρίες καὶ ἔννοιες ἀνύπαρκτες μέχρι χτές, μὲ ἑρμηνεῖες ποὺ στόχο ἔχουν νὰ σκοτεινιάσουν τὸν ἀθῶο μικρὸ νοῦ καὶ νὰ ἀρρωστήσουν τὴν ἀθώα παιδικὴ ψυχή. Ἡ ἱστορία στὰ σχολικὰ βιβλία νοθεύτηκε, ἡ Ἑλληνικὴ γλώσσα ὑποτιμήθηκε, ἡ Ἑλληνορθόδοξη θρησκεία καὶ πίστη βεβηλώθηκαν καὶ ἔγιναν ἀντικείμενο χλευασμοῦ. Μαζὶ μὲ αὐτὰ βέβαια μαγαρίστηκαν οἱ σχολικὲς παραδόσεις ἐτῶν, ἡ προσευχή, οἱ παρελάσεις καὶ οἱ ἐνέργειες ποὺ μέχρι πρότινος τιμοῦσαν τὴ μνήμη τῶν Ἑλλήνων ἡρώων πολέμου ποὺ μάχονταν ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος. Σειρὰ εἶχε ἡ ἀπαξίωση ἱερῶν συμβόλων, τῆς σημαίας καὶ τῶν Ἁγίων εἰκόνων. Ὁ στόχος ἐπετεύχθη καὶ στὸν τομέα αὐτό. Ὁ Ἕλληνας μὲ ἀπαξιωμένες ἀρχές, ἀξίες, θεσμούς, πίστη καὶ παράδοση δὲν θὰ βρεῖ τὸ κουράγιο, δὲν θὰ μπορέσει νὰ πιαστεῖ ἀπὸ κάπου, δὲν θὰ βρεῖ τὸ σθένος νὰ σηκώσει κεφάλι. Τὸ Ἑλληνόπουλο δὲν θὰ ἀναπτύξει ποτὲ ἐσωτερικὸ ἀξιακὸ κόσμο, δὲν θὰ γνωρίσει ποτὲ τὴν ἀληθινὴ πίστη ποὺ θὰ τοῦ διασφαλίσει τὴν ἐσωτερικὴ δύναμη καὶ ἐλευθερία, τὸν ψυχικὸ καὶ πνευματικὸ πλοῦτο,  γιὰ νὰ διεκδικήσει τὴν εὐρύτερη ἐλευθερία του.
 
           Τὸ τελικὸ χτύπημα, ἡ ἀνεξέλεγκτη καὶ ἀδικαιολόγητη εἰσροὴ καὶ ἐγκατάσταση ἀμέτρητων λαθρομεταναστῶν, ἀλλοεθνῶν καὶ ἀλλοθρήσκων -καὶ ὄχι προσφύγων πολέμου- μὲ παροχὲς ἀπὸ τὸ δύστυχο Ἑλληνικὸ κράτος καὶ μὲ τὴ στήριξη τῆς Εὐρώπης ποὺ παράλληλα σφίγγει τὸ σκοινὶ στὸ λαιμὸ τοῦ Ἕλληνα βιοπαλαιστῆ. Στέγαση, τροφή, πρόνοια, παιδεία γιὰ τὸ μωσαϊκὸ τοῦ τεράστιου ἀριθμοῦ τῶν μεταναστῶν καὶ στήριξη τῶν οἰκογενειῶν τους. Ἀπὸ τὴν ἄλλη καταδικαστικὲς ἀποφάσεις καὶ φυλάκιση γιὰ τὸν Ἕλληνα ἄπορο, πλειστηριασμοὶ σπιτιῶν καὶ περιουσιῶν ποὺ μὲ κόπο ἀποκτήθηκαν καὶ παράλληλα ὑπογεννητικότητα τῶν Ἑλλήνων καὶ μείωση τοῦ γηγενοῦς πληθυσμοῦ. Νομοθετήματα τῆς προδοσίας περὶ ἀνέγερσης ἰσλαμικοῦ τεμένους στὸν τόπο ὅπου χύθηκε αἷμα Ἑλλήνων εὐπατρίδων κι ὅπου κερδήθηκε ἡ ἐλευθερία μὲ τὴ βοήθεια τῆς Παναγιᾶς. Ἐπιβολὴ τῶν ἀλλοθρήσκων στὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώρας, προνόμια καὶ διευκολύνσεις γιὰ τὴν ἐλεύθερη καὶ ἀπρόσκοπτη λατρεία τοῦ μίσους καὶ τῆς ἀπανθρωπιᾶς μέσα ἀπὸ τὴ δημιουργία τζαμιῶν καὶ ἐκδηλώσεις ἀκατάλληλες ἕως ἐλεεινὲς σὲ δημόσιους χώρους (αὐτομαστιγώματα, αἱματοχυσίες καὶ ἄλλου εἴδους βασανιστήρια ὡς ἔνδειξη λατρείας). Ἀπόδοση ἰθαγένειας σὲ ὅποιον -μὲ τὴ μορφὴ τοῦ πρόσφυγα- εἰσβάλει στὴ χώρα. Προώθηση καὶ ἐπιβολὴ τοῦ μουσουλμανισμοῦ, τοῦ σιωνισμοῦ καὶ ἀσιατικῶν θρησκειῶν στὰ σχολεῖα καὶ στὰ παιδιά μας, ὅταν τὴν ἴδια ὥρα ἡ γλυκιά μας Παναγιὰ καὶ ὁ γλυκύτατος Ἰησοῦς ἐμφανίζονται μὲ τρόπο ἀπαράδεκτο ποὺ οὔτε περιγραφικὰ δὲν ἁρμόζει νὰ ἀναφέρουμε. Ἐπιβολὴ στὸν Ἕλληνα τοῦ ἀλλόθρησκου μετανάστη καὶ τοῦ τρόπου ζωῆς του. Ἀπαγόρευση στὸν Ἕλληνα ἐκδήλωσης καὶ ἔκφρασης τῆς ἀντίθετης γνώμης καὶ πεποίθησής του. Περιορισμὸς τῆς ἐθνικῆς καὶ κοινωνικῆς του ἐλευθερίας, ἀπάνθρωπος ρατσισμὸς ἐνάντια στὸν Ἕλληνα. Φτιάχνεται μιὰ κοινωνία Ἑλλήνων χωρὶς Ἕλληνες, μιὰ κοινωνία συνονθύλευμα λαῶν χωρὶς βάση, στόχο, πορεία, ἱστορία, κουλτούρα, παράδοση καὶ πίστη. Διαγράφεται τὸ ἱστορικὸ παρελθὸν καὶ γράφεται τὸ ἀπόξενο μέλλον. Ὁ στόχος ἐπετεύχθη καὶ σὲ αὐτὸ τὸ ἐπίπεδο. Ὁ Ἕλληνας φοβισμένος, ἀμίλητος, μουγκός, ἀνίκανος νὰ σώσει καὶ νὰ σωθεῖ, ἀνίκανος νὰ διατηρήσει, νὰ διδάξει, νὰ μεταλαμπαδεύσει. Τὸ Ἑλληνόπουλο, ὡς ἄλλος γενίτσαρος, δημιούργημα σύγχρονων προδοτῶν καὶ ἐξωμοτῶν, δὲν θὰ γίνει ποτὲ Ἕλληνας, δὲν θὰ νιώσει ποτὲ πραγματικὰ ἐλεύθερος.
 
Δικαιώματα τῶν παιδιῶν
 
  Τὰ δικαιώματα τῶν παιδιῶν, τῶν Ἑλληνοπαίδων τῆς χώρας τούτης, ἔχουν πρὸ πολλοῦ χαθεῖ.
 
            Εἰσβολὴ ἐκ τῶν ἔσω λοιπὸν μὲ τὴ μέθοδο τῆς ἐξαθλίωσης καὶ τῆς ἀποδόμησης ἀπὸ τοὺς ἴδιους τους Ἕλληνες, ἀπὸ τὴν ἴδια τὴ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων. Τὸ ἐξυπνότερο σχέδιο τῶν διαχρονικῶν ἐχθρῶν εἶναι σὲ πλήρη ἐφαρμογή. Ὁ Ἕλληνας, ὁ Ὀρθόδοξος, ὁ πατριώτης, ὁ οἰκογενειάρχης ἐξολοθρεύεται σήμερα μέσα στὴν ἴδια του τὴν πατρίδα, ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς συμπατριῶτες του. Γιατί; Ποιόν πείραξε, ποιόν ἐνόχλησε, ποιόν ἀπείλησε; Ὁ Ἕλληνας ἀνέκαθεν διωκόταν, ὄχι γιὰ κάτι ποὺ ἔκανε, ἀλλὰ γι’ αὐτὸ ποὺ εἶναι.
 
            Τὸ σημερινὸ ὅμως σχέδιο ἀποδεκατισμοῦ τῆς Ἑλληνικῆς κοινωνίας χαρακτηρίζεται ἀπὸ μιὰ ἰδιόμορφη μεθοδολογία, ἀπὸ μιὰ στρατηγικὴ ἔξυπνη καὶ στοχευμένη, ἔτσι ὥστε ἀκαριαῖα νὰ δολοφονεῖ χωρὶς νὰ κατηγορεῖται. Τὸ σχέδιο αὐτὸ μὲ τὸ πρόσφατο ψήφισμα τοῦ φρικτοῦ νομοσχεδίου περὶ ἀλλαγῆς φύλου -ἀλλὰ καὶ τῶν ἀντίστοιχων προηγούμενων- καταδικάζει τὸν Ἕλληνα, πρὶν ἀκόμη διαμορφωθεῖ μέσα του ἡ ἰσχὺς ποὺ ἀνέκαθεν λειτουργοῦσε γι’ αὐτὸν καὶ τὸ Ἔθνος του λυτρωτικά, τὴν ἐλευθερία τὴ συνδεδεμένη μὲ τὴν πίστη του. Πρόκειται γιὰ τὴ μεθοδευμένη ἐφαρμογὴ τῆς προώθησης τῆς κατάχρησης τῆς ἐλευθερίας, ἀπὸ ἀνθρώπους νεαρῆς ἡλικίας, παιδιά, ἐφήβους -ὄχι ὥριμους σωματικά, ψυχικὰ καὶ πνευματικὰ- γαλουχημένους σὲ ἕνα ἐκπαιδευτικὸ σύστημα προβολῆς τῆς ἀμφιβολίας, τῆς ἀμφισβήτησης καὶ τῆς ἀστάθειας, τὸ ὁποῖο σήμερα ὑφίσταται, μέσα σὲ μιὰ ὑπὸ ἀμφισβήτηση οἰκογένεια καὶ σὲ μιὰ ἀκόμη πιὸ ἀσταθῆ κοινωνία. Ρωτᾶμε, ἂν ἕνα παιδὶ μεγαλώσει, γαλουχηθεῖ μὲ τὸ ἐρώτημα «τί νιώθω, ἄντρας ἢ γυναίκα;», ἐρώτημα ποὺ τοῦ ἔχει ὑποβάλει ὁ δάσκαλος, ἡ οἰκογένεια, ἡ κοινωνία καὶ τὸ καλεῖ ἐπιβλητικὰ νὰ ἀποφασίσει, δεδομένου ὅτι ἀπὸ τὴν ἐφηβεία θὰ ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ τὸ ἐφαρμόσει μὲ αὐτὸν τὸν σκανδαλώδη καὶ ἀφύσικο τρόπο ποὺ μόλις ψηφίστηκε• ρωτᾶμε, ποιό παιδάκι, ποιά ἀθώα ψυχούλα δὲν θὰ προβληματιστεῖ, δὲν θὰ τραυματιστεῖ, δὲν θὰ πληγωθεῖ, δὲν θὰ μπερδευτεῖ, δὲν θὰ χαθεῖ; Ποιό παιδὶ θὰ ἀναπτυχθεῖ ὁμαλά, φυσιολογικά; Ποιό παιδάκι θὰ γίνει ποτὲ μιὰ ὁλοκληρωμένη, ὑγιής, καθαρὴ προσωπικότητα; Μαζὶ μὲ τὰ παιδιὰ τῶν νέων κοινωνιῶν θὰ χαθεῖ καὶ ἡ φυσιολογικότητα, θὰ «ξεχαστοῦν» οἱ νόμοι τῆς φύσης, θὰ χαθεῖ τὸ ἀγαθό, τὸ ὡραῖο, τὸ ἁγνό, θὰ χαθεῖ ἡ δυνατότητα τοῦ ἀνθρώπου νὰ γνωρίσει τὴν ἐσωτερική του ἐλευθερία. Τὰ παιδιά, οἱ νέοι, ἀλλὰ καὶ οἱ ὥριμης ἡλικίας Ἕλληνες καὶ μὴ Ἕλληνες ὑπήκοοι αὐτῆς τῆς χώρας, θὰ ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ παρέμβουν καὶ ἐπιδεικτικὰ νὰ ἐπιβάλλουν στοὺς ὑπολοίπους κάτι τὸ ὁποῖο ἡ κοινωνία μας γιὰ πρώτη φορὰ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο γνωρίζει. Ἔνδυση, τρόπος ὁμιλίας, ὄνομα, νὰ ἀντιστοιχοῦν στὴ βούληση καὶ ὄχι στὴ φύση τοῦ ἀνθρώπου καὶ μάλιστα χωρὶς αὐτὸ νὰ συνδέεται ἀπαραίτητα μὲ τὴν ἐπιλογὴ τοῦ συντρόφου. Μία νέα ὁμάδα ἀνθρώπων θὰ ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ εἶναι κάτι, νὰ φαίνεται κάτι ἄλλο, νὰ ὀνομάζεται κάτι ἄλλο, νὰ συμπεριφέρεται ὡς κάτι ἄλλο καὶ νὰ ἐπιλέγει ὡς σύντροφο κάτι τὸ ὁποῖο ἀπὸ τὰ προηγούμενα δὲν μπορεῖ νὰ προσδιοριστεῖ. Πρόκειται γιὰ χείριστο εἶδος χειραγώγησης, ὅπως ἐπιστήμονες λένε, αὐτῶν ποὺ ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιβάλλουν τὸν δικό τους νόμο ἐνάντια στοὺς νόμους τοῦ Θεοῦ καὶ στοὺς νόμους τῆς φύσεως. Μιλοῦμε γιὰ νόμιμη πλέον δυνατότητα αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων καὶ ὄχι γιὰ δικαίωμα, διότι δὲν προκειται γιὰ δικαίωμα. Πρόκειται γιὰ «δικαιωματισμὸ» καὶ κατάχρηση τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἑνὸς εἰς βάρος τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἄλλου, εἰς βάρος τῆς κοινωνίας καὶ δὴ τῆς παραδοσιακῆς κοινωνίας. Ἡ νόμιμη δυνατότητα λοιπὸν αὐτή, ποὺ ἔντεχνα παρουσιάζεται ὡς «ἐπιλογὴ» ὑπὸ τὸν μανδύα τῶν «ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων» ὁδηγεῖ στὸν ἀφανισμὸ τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους, αὐτοῦ ποὺ ὁ Θεὸς ἔπλασε. Μὲ τὰ νέα αὐτὰ καθεστῶτα τῆς ἀποδόμησης καὶ τῆς ἀλλοτρίωσης ἐπιβάλλεται ἀρχικὰ -μέσα ἀπὸ τὴν ἐκπαίδευση- ἡ ψυχικὴ διαστροφὴ καὶ στὴ συνέχεια ἡ σωματική, βιολογικὴ μετάλλαξη μὲ ἐπιπτώσεις στὸν ψυχοπνευματικὸ κόσμο τοῦ ἀνθρώπου καὶ μὲ ἀποτελέσματα πράξεις θλιβερὲς καὶ συχνὰ ἐγκληματικές. Ποιός θὰ εἶναι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος; Τί θὰ πρεσβεύει, τί θὰ ἐπιθυμεῖ, ποῦ θὰ ἀνήκει, τί θὰ πιστεύει, ἀπὸ ποῦ θὰ κρατηθεῖ; Θὰ εἶναι ἕνας ἄνθρωπος ποὺ θὰ ἔχει ἀμφισβητήσει τὸ εἶναι του, τὴν ὕπαρξή του, τὸν πλάστη του.
 
            λήθεια, ποιός ρώτησε τὰ παιδιὰ ἂν θέλουν νὰ γαλουχηθοῦν μὲ τὸν προβληματισμὸ καὶ τὴν ἀμφισβήτηση; Ποιός ρώτησε τὰ παιδιὰ ἂν θέλουν νὰ αὐτοπροσδιοριστοῦν ὡς πρὸς τὸ φύλο; Ποιός ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ θέτει ὑπὸ ἀμφισβήτηση τὴ φυσιολογικότητα τοῦ παιδιοῦ καὶ νὰ τοῦ ζητᾶ νὰ ἐπιλέξει κάτι τὸ ὁποῖο εἶναι δοσμένο ὡς δῶρο ἀπὸ τὸν Θεό; Μὲ ποιό δικαίωμα παρεμβαίνουν στὴ φύση τῶν παιδιῶν, μὲ ποιό δικαίωμα γεμίζουν τὸ μυαλὸ καὶ τὴν ψυχή τους μὲ νοσηρὰ καὶ ἄστοχα ἐρωτήματα; Μὲ ποιό δικαίωμα στεροῦν τὸ ἀναφαίρετο δικαίωμα τοῦ παιδιοῦ τῆς ἀνατροφῆς σὲ μιὰ πραγματικὴ οἰκογένεια, μὲ ποιό δικαίωμα στερεῖται ἀπὸ τὸ παιδὶ νὰ πεῖ τὴ λέξη «μάνα» ἢ τὴ λέξη «πατέρα» ἀπευθυνόμενο σὲ μιὰ γυναίκα καὶ σὲ ἕναν ἄνδρα ἀντίστοιχα; Μὲ ποιό δικαίωμα ἀφαιροῦν ἀπὸ τὰ παιδιὰ τὸ ἀναφαίρετο δικαίωμα τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ἐλευθερία στὴ φυσιολογικότητα.
 
            Μιὰ νέα ὁμάδα ἀνθρώπων μὲ πλήρη ἐξουσία, μὲ ὅλα τὰ δικαιώματα, μὲ διασφαλισμένη ἀπὸ τὸν νόμο τὴν ἐχεμύθεια ἀπὸ ὅλους, ὅσοι ἐμπλέκονται στὴν ἀφύσικη διαδικασία τῆς ἀλλαγῆς τοῦ φύλου, θὰ μποροῦν ἐπιδεικτικὰ νὰ ἐκδηλώνουν καὶ νὰ ἐπιβάλουν τὴ νοσηρή τους κατάσταση ὡς ἀπολύτως φυσιολογική. Διαμορφώνεται ἔτσι μιὰ κοινωνία ἀνθρώπων ὅπου κανεὶς δὲν θὰ γνωρίζει τί εἶναι πραγματικὰ ὁ ἄλλος, ἀφοῦ θὰ μπορεῖ ἄλλος νὰ εἶναι, ἄλλος νὰ φαίνεται καὶ νὰ ὀνομάζεται καὶ ἀνατομικὰ νὰ εἶναι ἢ νὰ μὴν εἶναι αὐτὸ ποὺ φαίνεται ἢ αὐτὸ ποὺ γεννήθηκε.
 
            Κι ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν, ἀποφασίζονται καὶ ὑπερψηφίζονται στὴν Ἑλλάδα, τὴν πιὸ ἀκατάλληλη ὥρα. Τὴν ὥρα ποὺ ἡ χώρα πλήττεται ἐθνικά, τὴν ὥρα ποὺ μαζὶ μὲ τὸ νόμο τῆς ντροπῆς ψηφίζεται στὴ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων διάταξη ποὺ ἀφορᾶ τὴν αὐτοαποκαλούμενη «Τουρκικὴ Ἕνωση Ξάνθης» ποὺ ὁρίζει ὅτι μπορεῖ νὰ ὑποβάλει ἐκ νέου στὴν Ἑλληνικὴ Δικαιοσύνη αἴτημα γιὰ τὴν ἀναγνώρισή της, ὕστερα ἀπὸ ἄρνηση τοῦ Ἐφετείου Ξάνθης, τὸ 1986, νὰ ἀναγνωρίσει τὸν σύλλογο. Ἡ Ἑλληνικὴ Βουλὴ ἀσχολεῖται μὲ νόμους τοῦ αἴσχους, τὴν ὥρα ποὺ ἡ Τουρκία προωθεῖ -γιὰ εὐνόητους λόγους- ὅπλα καὶ τεράστια φορτία μὲ πολεμοφόδια, ὅπως χαρακτηριστικὰ ἐπικοινωνοῦν οἱ εἰδήσεις, στὴν Ἀλβανία.
 
Ἐπιπτώσεις ἐνδεικτικὰ
 
            Οἱ ἐπιπτώσεις ὅμως γιὰ τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο εἶναι ὀδυνηρές. Αὐτὸς δὲν θὰ μπορεῖ νὰ προσαρμοστεῖ πλήρως στὴ νέα του κατάσταση, δὲν θὰ μπορεῖ νὰ ἀποδεχθεῖ πλήρως τὴν ὕπαρξή του, ἀλλὰ θὰ διυλίζει -ὁ ἴδιος- τὸ σύνολο τῶν ζητημάτων τῆς ζωῆς μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἰδιαιτερότητα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν ἐντάσσεται ὁμαλὰ στὸ σύνολο. Ἐνδεχομένως νὰ ἐξελιχθεῖ σὲ ἕναν ψυχοπνευματικὰ ἄρρωστο ἄνθρωπο, ποὺ ἀντιστοίχως θὰ προβληματίζει τὸ περιβάλλον καὶ τὸν περίγυρό του, τὸ κυριότερο ὅμως θὰ καταλήγει σὲ ἀποτρόπαιες ἐνέργειες ποὺ συχνὰ θὰ θίγουν τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτό.
 
            Γιὰ τὴν οἰκογένεια εἶναι δεδομένο ὅτι ἡ ἰσχὺς μιᾶς τέτοιας κατάστασης πλήττει καίρια τὸν θεσμό, τὶς σχέσεις τῶν μελῶν τῆς οἰκογένειας, τὶς ἀξίες καὶ τὶς ἀρχὲς ποὺ τὶς διέπουν, τὴν ἰσορροπία, τὴν ὁμαλὴ ἐξέλιξη καὶ πορεία της. Ὡστόσο ρωτᾶμε ποιά οἰκογένεια; Μέχρι πότε θὰ ὑφίσταται πραγματικὴ οἰκογένεια;  Μὲ τὴν πορεία αὐτὴ σὲ λίγο δὲν θὰ ὑπάρχει οἰκογένεια. Κι ἀναρωτιόμαστε, ἂν δὲν ὑπάρχει οἰκογένεια, πῶς θὰ ὑπάρξουν παιδιά, νέοι, νέα γενιά, μέλλον; Ἀποτέλεσμα; Ἡ καταστροφὴ τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας καὶ βέβαια ὑπογεννητικότητα.
 
            Ἀντιστοίχως ἀπειλητικὰ λειτουργεῖ ἡ κατάσταση αὐτὴ καὶ γιὰ τὴν κοινωνία. Τί γίνεται μὲ τὴν ἐλευθερία καὶ τὸ δικαίωμα τοῦ ἀνθρώπου νὰ γνωρίζει πραγματικὰ τὸν συνάνθρωπό του; Τί γίνεται μὲ τὶς φιλίες, τὶς σχέσεις, τὴ συμμετοχὴ στὸν ἀθλητισμό, τὴν ὑποχρεωτικὴ θητεία στὸ στρατὸ καὶ ὅλες αὐτὲς τὶς συνθῆκες τῆς σύγχρονης ζωῆς ποὺ ἀπαιτοῦν τὸν ἀπὸ τὴ φύση διαχωρισμὸ τῶν φύλων; Οἱ ἐπιπτώσεις σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς εἶναι πολλὲς καὶ ἀνυπέρβλητες.
 
Διαστρέβλωση τῆς ἀλήθειας
 
           ἀλήθεια ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὴν ἀπάτη, ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ μας ταυτίστηκε μὲ τὸν φανατισμό. Ἡ ἀγάπη γιὰ τὴ χώρα, γιὰ τὸν Ἕλληνα, ὁ πατριωτισμὸς θεωροῦνται ἀκραῖος ἐθνικισμὸς καὶ σοβινισμός. Τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ἐθνικὴ ταυτότητα, τὴν κουλτούρα, τὴν παράδοση καὶ τὴ γλώσσα μεταφράζεται σὲ ρατσισμό. Ἡ ἀγάπη γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τὴν ὑπόσταση καὶ τὴν προσωπικότητά του σήμερα κρίνεται, κατακρίνεται καὶ καταδικάζεται ἀπὸ τοὺς δῆθεν «ἀνθρωπιστές», τοὺς κυρίαρχους μιᾶς νέας ἀνήθικης, ἐπιθετικῆς καὶ ἐπιβλητικῆς κοινωνίας τῆς ἐξουσίας.
 
            Τελικά, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, διώκεται ἡ ἐλευθερία, ἡ ἔννοια, ἡ ἑρμηνεία καὶ ἡ ὁριοθέτησή της. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἤδη ἐγκλωβιστεῖ, ἔχει ἤδη σκλαβωθεῖ. Στὸ πλαίσιο τῆς ἀφαίρεσης τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου διώκεται ἰδιαιτέρως καὶ μὲ ἐπιμονὴ  ὁ Ἕλληνας. Γιατί; Γιατί εἶναι ταυτισμένος μὲ τὴν ἐλευθερία, ἐλευθερία ποὺ ἀνέκαθεν προέκυπτε ἀπὸ τὸ ψυχικό του σθένος, ἀπὸ τὴ σχέση του μὲ τὸ Θεό, μὲ τὴν πίστη. Σχέση ποὺ τὸν καθιστᾶ ὄν ἐλεύθερο νὰ ἀγαπᾶ, νὰ δίνει, νὰ προσφέρει, νὰ θρέφει, νὰ σέβεται, νὰ φιλοξενεῖ, νὰ καταδέχεται, νὰ ἐνδιαφέρεται, νὰ νοιάζεται, νὰ νιώθει, νὰ ζεῖ. Ὅ,τι ἀκριβῶς δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ κάνουν οἰ σημερινοὶ κυβερνῶντες.
 
             κατάχρηση ἐξουσίας τῶν σημερινῶν κυβερνώντων ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴν κατάχρηση τῆς ἐλευθερίας του, ἐνάντια στὴν ἐλευθερία τοῦ συνανθρώπου του, ἐνάντια στὴν ἐλευθερία τοῦ μικροῦ παιδιοῦ, ἐνάντια στὶς ἐλευθερίες τῶν κοινωνιῶν νὰ ἐξελίσσονται φυσιολογικὰ χωρὶς νοσηρὲς παρεμβάσεις, σὲ κοινωνίες ποὺ θέλουν νὰ πιστεύουν στὸν Θεό, νὰ παντρεύονται ὅπως ὁ Θεὸς ὅρισε, νὰ τεκνοποιοῦν καὶ νὰ μεγαλώνουν ὑγιῆ παιδιά. Ἡ κατάχρηση ἐξουσίας τῶν σημερινῶν κυβερνώντων ἐπιβάλλει τὴν κατάχρηση ἐλευθερίας, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἀστοχία, τὴν ἁμαρτία, τὸν ἐσωτερικὸ ἐγκλωβισμό, τὴν ἀποδυνάμωση τοῦ ἀνθρώπου ποὺ τὸν ὁδηγεῖ στὴν ἐσωτερική του σκλαβιὰ καὶ τὸν κάνει ἀνίκανο νὰ ἀντισταθεῖ, νὰ γνωρίσει τὴν ἀλήθεια, νὰ ἐπιθυμήσει τὴν ἐλευθερία καὶ νὰ τὴν διεκδικήσει. Ὁ στόχος λοιπὸν εἶναι ἡ διαμόρφωση νοσηρῶν προσωπικοτήτων, νέων, φορτωμένων μὲ τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας, ἐκφυλισμένων, χωρὶς ἰδανικά, χωρὶς ἰσχύ, συμπλεγματικῶν, κακόμοιρων ὑπηρετῶν -καὶ ἐπ’ οὐδενὶ λόγω διεκδικητῶν καὶ ἐπαναστατῶν- μιᾶς νέας δουλικῆς κοινωνίας, προϊὸν τῶν κυρίαρχων τῆς ἐποχῆς.
 
            Εἶναι θλιβερὸ τὸ φαινόμενο, τὸ ὁποῖο οὐδέποτε θὰ φανταζόταν ὁ Ἕλληνας γιὰ τὴ γενιά του. Οἱ κυβερνῶντες, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, μὲ λύπη διαπιστώνουμε ὅτι δὲν πιστεύουν σὲ Θεό, δὲν «ἀγαποῦν» πατρίδα,  δὲν ἔχουν ἀρχὲς καὶ ἀξίες, δὲν σέβονται τὸν ἄνθρωπο, τὸν συνάνθρωπο, δὲν ἀνησυχοῦν γιὰ τὰ παιδιά, γιὰ τὸ μέλλον, δὲ νοιάζονται, δὲν ἐνδιαφέρονται, δὲν ἀνησυχοῦν, δὲν πονᾶνε, δὲν ὑποφέρουν, δὲν νιώθουν. Οἱ σημερινοὶ κυβερνῶντες ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ἐκτὸς ἀπὸ «ἐντολοδόχοι» ξένων καὶ ἀπόξενων συμφερόντων, δὲν νιώθουν γιατί προφανῶς δὲν ἔχουν ψυχή. Μὰ τί μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ ἄνθρωπος χωρὶς ψυχή; Εἶναι προφανής, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ἡ πτώση τους, ἡ ἀλλοτρίωσή τους.
Θρηνοῦμε γιὰ τὴν κατάντια μας.
 
Πενθοῦμε γιὰ τὴν πατρίδα μας.
 
Κλαῖμε γιὰ τὰ παιδιά μας.
 
          Ἂς ἀναλογιστοῦμε τὴ θλιβερὴ πνευματική μας κατάσταση. Ἂς ἀναλάβουμε τὶς εὐθύνες μας. Φτάσαμε στὸ χεῖλος τῆς καταστροφῆς. «Ἀπολαμβάνουμε» ὅ,τι τὰ τελευταῖα χρόνια σπείραμε. Αὐτοὶ ποὺ διέπραξαν σήμερα τὴν ἀστοχία δὲν βρέθηκαν ξαφνικὰ στὴν ἐποχὴ καὶ στὴ χώρα μας. Εἶναι γέννημα-θρέμμα τῆς δικῆς μας παιδείας, τῆς δικῆς μας κοινωνίας, μιᾶς κοινωνίας ποὺ ἀπὸ καιρὸ ἔχει διαφθαρεῖ, μιᾶς κοινωνίας ποὺ γαλουχεῖ καὶ δυστυχῶς ἀναδεικνύει ἀνθρώπους σὰν τοὺς σημερινοὺς κυβερνῶντες. Ἡ ἀστοχία, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, εἶναι ὅλη δική μας. Ἀστοχία τοῦ σήμερα καὶ τοῦ χθές. Ἀστοχία γιατί ἀφήσαμε τὴν κοινωνία νὰ καταντήσει ἔτσι, ἀστοχία γιατί ἐπιτρέψαμε νὰ ἀναδειχθοῦν λάθος πρότυπα, ἀστοχία γιατί βολευτήκαμε ὁ καθένας στὴ θέση του.
 
Ἦρθε ὅμως ἡ κρίσιμη ὥρα τῆς ἀνάληψης τῆς εὐθύνης.
 
Δὲν εἶναι ἀργά.
 
Ἂς ἀνατρέψουμε τὴν κατάσταση.
 
Ἂς βασιστοῦμε στὴ δύναμη τῆς πίστης, τῆς μετάνοιας,
 τῆς προσευχῆς καὶ τῆς θυσίας.
 
Ἂς ἐπικαλεστοῦμε τὴ βοήθεια τῆς γλυκιᾶς μας Παναγιᾶς.
 
Ἂς πράξουμε ὡς ἄλλοι Λώτ, ὡς ἄλλοι κάτοικοι τῆς Νινευῆ.
 
         
    + ὁ Ἀττικῆς καί Βοιωτίας Χρυσόστομος

Περὶ «διορθώσεως» φύλου



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ
Μετὰ πόνου καὶ θλίψεως, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος ὑπὸ τὸν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν κ.κ. Καλλίνικον, παρακολουθεῖ τὰς ἐξελίξεις ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ψηφίσεως ἐκ μέρους τῆς Βουλῆς τοῦ ἐπαισχύντου νόμου περὶ ἀλλαγῆς φύλου. Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ ἑλληνικὴ Βουλὴ ἀντινομοθετεῖ πρὸς τὰς ἠθικὰς ἀξίας τῆς Ὀρθοδοξίας, πάντοτε βεβαίως ἐν ὀνόματι τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ» καὶ τοῦ δυτικοῦ προσανατολισμοῦ τῆς Πατρίδος μας. Ἀλλὰ τὸ εἰρωνικὸν τῆς ὑποθέσεως εἶναι ὅτι τοῦτο γίνεται εἰς τὰς ἡμέρας τῆς παρούσης συγκυρίας, ὅταν ὁ ἑλληνικὸς λαὸς εὑρίσκεται εἰς τὴν δίνην τῆς οἰκονομικῆς ἐξαθλιώσεως καὶ ἀδυνατεῖ νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς πλέον στοιχειώδεις οἰκονομικάς του ὑποχρεώσεις.
 τοιοῦτος νόμος ἐνεφανίσθη ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως αἰφνιδίως, ἄνευ ἐπαρκοῦς διαβουλεύσεως καὶ ἐπαρουσιάσθη ὡς ἔνδειξις «προόδου» καὶ «ἐκσυγχρονισμοῦ», κατὰ μίμησιν τῶν «πεφωτισμένων» «ἠθῶν» τῆς Δύσεως! Ἔκπληκτοι δέ, ἠκούσαμε τὴν φωνὴν τῆς κοινῆς λογικῆς ἐξ ἀριστερῶν(!) τῆς παρούσης «προοδευτικῆς» Κυβερνήσεως, νὰ λέγῃ τὸ αὐτονόητον διὰ κάθε ἐχέφρονα ἄνθρωπον, ὅτι δηλαδή, εἶναι ἀντιεπιστημονικὸς ὁ διαχωρισμὸς μεταξὺ βιολογικοῦ καὶ κοινωνικοῦ φύλου καὶ ὅτι τὸ φύλον δὲν προσδιορίζεται μὲ βάσιν τὴν ὑποκειμενικὴν ἄποψιν τοῦ ἀτόμου, ἀλλὰ προσδιορίζεται ἀντικειμενικά.
κούσθησαν καὶ φωναὶ στοιχειώδους λογικῆς καὶ ἀπὸ ἄλλας πτέρυγας τῆς Βουλῆς, ὅπως ὅτι δὲν πρέπει νὰ μιμούμεθα ἀκρίτως ὅ,τι γίνεται εἰς τὴν Δύσιν καὶ ὅτι ἡ Ἑλλὰς θὰ ἔπρεπε νὰ μιμηθῇ ἐκ τῶν κρατῶν τῆς Δύσεως τὴν ὀργάνωσιν τοῦ κράτους, ἀλλ᾽ εἰς τὸν τομέα τῶν ἠθῶν νὰ μὴ εἰσάγῃ καινὰ ἤθη, μᾶλλον δὲ νὰ ἐξάγῃ καὶ νὰ διδάσκῃ ἠθικὰς ἀρχὰς καὶ ἀξίας ἐκ τοῦ θησαυροῦ τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως αὐτῆς. Εὖγε εἰς ὅσους ἀντεστάθησαν. Αἶσχος εἰς ὅσους ἐστήριξαν τὸ τοιοῦτον νομοσχέδιον, οἱ ὁποῖοι ἀπεδείχθησαν δουλοπρεπεῖς Γραικύλοι καὶ Φραγκολεβαντίνοι. Καὶ εἰς μὲν τὴν ὀργάνωσιν καὶ τὴν λειτουργίαν τοῦ κράτους συντηροῦν ἐπιμελῶς τὰ ὀθωμανικὰ κατάλοιπα, ὅπως τὸ «ρουσφέτι» καὶ τὸ «μπαξίσι», εἰς δὲ τὴν ἠθικὴν ἐξαχρείωσιν μιμοῦνται τὴν Δύσιν.
Πιθανὸν αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἐψήφισαν τὸν τοιοῦτον νόμον νὰ ἐπέδειξαν τοσοῦτον πιθηκίζοντα μιμητισμόν, ἔχοντες κατὰ νοῦν νὰ ἐπιτύχουν ταυτοχρόνως νὰ ἀποβοῦν ζῶντα παραδείγματα τῆς ὑποτιθεμένης θεωρίας τοῦ Δαρβίνου. Ἀλλ᾽ ὡς ἀπεδείχθη ἀκόμη καὶ εἰς τὸν πιθηκισμὸν ἀπέτυχον, διότι εἰς τὴν ἀντιγραφὴν τῶν τοιούτων ἠθῶν ἀπεδείχθησαν κακοί, καθὼς δὲν συμπεριέλαβαν τὰς προϋποθέσεις, αἱ ὁποῖαι προβλέπονται εἰς τοὺς πλείονας ἀντιστοίχους Δυτικοὺς νόμους.
 Ἐκκλησία παραμένει σταθερὴ εἰς τὰς αἰωνίους ἠθικὰς ἀρχὰς τῆς Πίστεως ἡμῶν. Αἱ ἠθικαὶ ἀρχαί, ὡς καὶ τὰ δόγματα τῆς Πίστεως, δὲν συμμεταβάλλονται μὲ τὰς κοινωνικὰς μεταβολάς, ἀλλὰ παραμένουν σταθερὰ μέτρα καὶ σταθμά, διὰ τῶν ὁποίων ρυθμίζεται ὁ βίος τῶν πιστῶν, προκειμένου οὗτοι νὰ θεραπευθοῦν ἐκ τῶν παθῶν καὶ νὰ καταστοῦν δεκτικοὶ τῆς Θεοποιοῦ Χάριτος πρὸς «ὁλοτελῆ» ἁγιασμὸν καὶ σωτηρίαν.
Διὰ τὸν λόγον αὐτόν, ὁ ψηφισθεὶς νόμος παραμένει κενὸν γράμμα διὰ τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Οὐδεμία νομικὴ μεταβολὴ ἢ «διόρθωσις» φύλου γίνεται ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν, ὅσοι δὲ τυχὸν εὑρεθοῦν νὰ κάμουν χρῆσιν τοῦ νεοεφευρήτου τούτου θεσμοῦ, θέτουν ἑαυτοὺς ἐκτὸς Αὐτῆς καὶ τῶν ἁγιαστικῶν Αὐτῆς Μυστηρίων καὶ μόνον κατόπιν εἰλικρινοῦς μετανοίας καὶ διορθώσεως βίου γίνονται πάλιν δεκτοὶ εἰς ἐκκλησιαστικὴν κοινωνίαν καὶ πάντοτε εἰς τὸ φύλον εἰς τὸ ὁποῖον ἐπλάσθησαν.
Οἱ δὲ πιστοὶ τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν καλοῦνται νὰ ἐντείνουν τὴν προσευχήν, ὅπως ὁ Θεὸς ἐλεήσῃ τὸ ἔθνος ἡμῶν ὥστε ἕνεκα τῶν ὀλίγων εὐσεβῶν φεισθῇ καὶ τῶν ὑπολοίπων.
Ἀθῆναι, 1/14 Ὀκτωβρίου 2017
Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Η Ψευδοσύνοδος της Κρήτης: Προς Νέα Εκκλησία (Μέρος δ΄)


(Απάντηση στο κείμενο του Επισκόπου Αβύδου κ. Κυρίλλου Κατερέλου «Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Κρήτης: Νέα Εκκλησιολογία ἢ Πιστότητα στὴν Παράδοση;»)

Νικολάου Μάννη
εκπαιδευτικού

Ζ. Ολοκληρώνοντας το παραπάνω κεφάλαιο ο Σ. εκθέτει και τις θέσεις του Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνος (Β.Ι. στο εξής) - με τις οποίες είναι σύμφωνος όπως δηλώνει[111] - και οι οποίες είναι οι εξής:
ζ1. Οι σύγχρονοι ετερόδοξοι (Ρωμαιοκαθολικοί και Προτεστάντες) δεν μπορούν να εξομοιωθούν βάναυσα με τους αρχαίους αιρετικούς, διότι αποδέχονται τη θεότητα των τριαδικών προσώπων και την πληρότητα και τελειότητα της θεότητας και της ανθρωπότητας του Χριστού, επομένως σφάλλουν όσοι θεωρούν ψευδοεκκλησίες τους ετεροδόξους, και
ζ2. Σφάλλουν επίσης όσοι αποδέχονται την αποκλειστικότητα της Εκκλησίας για την σωτηρία.
Ας τις δούμε αναλυτικά:
ζ1. Ο Σ. - διά του Β.Ι. - χρησιμοποιεί τον διάσημο Μητροπολίτη Μόσχας Φιλάρετο για να πείσει πως δεν μπορεί να γίνει σύγκριση των Δυτικών με τους αρχαίους αιρετικούς, επειδή οι πρώτοι αποδέχονται την θεότητα του Χριστού. Παραθέτει μάλιστα και την εξής φράση του Φιλαρέτου: «Καμιὰ Ἐκκλησία ποὺ πιστεύει ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι Χριστός, δὲ θὰ εἶχα τὸ θράσος νὰ τὴ χαρακτηρίσω ὡς ψευδῆ». Ο Β.Ι. χρησιμοποίησε την φράση αυτή για να αντικρούσει τις θέσεις των π. Ιουστίνου Πόποβιτς και αρχιεπισκόπου Αβερκίου, οι οποίες ταυτίζονται με τις θέσεις των Συνόδων και Πατέρων που αναφέρθηκαν παραπάνω (θεωρούν δηλαδή και εκείνοι τους Δυτικούς ως αιρετικούς ψευδοχριστιανούς και τις κοινότητές τους ως ψευδοεκκλησίες).
 Ας δούμε το απόσπασμα στο οποίο βρίσκεται η επίμαχη φράση του Μητροπολίτου Μόσχας Φιλαρέτου: «…κρατώντας τα παραπάνω λόγια της Αγίας Γραφής[112], καμία Εκκλησία που πιστεύει ότι ο Ιησούς είναι Χριστός δε θα τολμούσα να την αποκαλέσω ψεύτικη. Η Χριστιανική Εκκλησία μπορεί να είναι είτε «αμιγώς αληθινή», δηλώνοντας την αληθινή και σώζουσα θεία διδασκαλία χωρίς να αναμιγνύεται με τις ψευδείς και επιβλαβείς απόψεις των ανθρώπων ή «όχι αμιγώς αληθινή», αναμειγνύοντας τις ψευδείς και επιβλαβείς απόψεις του ανθρώπου με την αληθινή και σωτηρία πίστη της διδασκαλίας του Χριστού»[113]. Αν μάλιστα λάβει κανείς υπόψιν του ότι ο Φιλάρετος είχε εκφράσει την άποψη πως δεν είναι σωστό να τοποθετεί κανείς στο ίδιο επίπεδο τον Παπισμό με τον Αρειανισμό, είναι προφανές ότι προβαίνει σε μια ταξινόμηση των αιρετικών με βάση την ομολογία τους στην θεότητα του Ιησού Χριστού. Σαφώς όμως ο Μητροπολίτης Φιλάρετος εκφράζει την προσωπική του άποψη. Παρόμοια ταξινόμηση των αιρετικών έκανε ο σοφός Πατριάρχης Καλλίνικος ο Γ΄ ο εκ Ζαγοράς, ο οποίος διαιρούσε τους αιρετικούς σε δύο κατηγορίες: στους «ασεβείς», οι οποίοι δεν δέχονται το Χριστό και την Αγία Τριάδα (π.χ. Σιμωνιακοί, Νικολαΐτες κλπ.) και στους «δυσσεβείς», οι οποίοι και «Χριστὸν ὁμολογοῦντες καὶ Τριάδα δοξάζοντες καὶ εἰς Αὐτῆς τὴν ἐπίκλησιν βαπτίζονται, κακῶς ὅμως καὶ δυσσεβῶς περὶ αὐτῆς δογματίζοντες»[114] (π.χ. Αρειανοί, Μακεδονιανοί, Απολιναριστές). Στην κατηγοριοποίηση όμως αυτή (ερειδόμενη επί των Κανόνων των Οικουμενικών Συνόδων, που χώριζαν τους αιρετικούς σε βαπτιστέους και μη) προέβη όχι για να δικαιώσει τους «δυσεβείς» έναντι των «ασεβών» - όπως προσπαθούν οι Οικουμενιστές σήμερα, εκμεταλλευόμενοι και την θέση του Φιλαρέτου Μόσχας, να δικαιώσουν τους «ετεροδόξους» έναντι των «αιρετικών» (με τα νοήματα που δίνουν εκείνοι στους δύο αυτούς όρους) -, αλλά για να εκφράσει την αντίθεσή του έναντι του αναβαπτισμού των Δυτικών, τους οποίους ο Καλλίνικος κατέτασσε στην δεύτερη κατηγορία, δηλαδή στους μη βαπτιστέους, αλλά μόνο με χρήση Μύρου εισακτέους στην Εκκλησία. Παρόλα αυτά η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος του 1756 ορθά αποφάσισε την εισδοχή των Δυτικών στην Ορθοδοξία διά Βαπτίσματος, αφού οι Λατίνοι παραχάραξαν τον τύπο του Βαπτίσματος και επικύρωσαν συνοδικά (με την εν Τριδέντω Ψευδοσύνοδό τους) την παραχάραξη αυτή.
Επανερχόμενοι στην επίμαχη φράση του Μητροπολίτου Φιλαρέτου πρέπει να πούμε πως αυτή επικρίθηκε από τον συμπατριώτη του μεγάλο θεολόγο, Άγιο, Ιερομάρτυρα και Ομολογητή Ιλαρίωνα Τρόιτσκι (+1929), ο οποίος έγραψε τα εξής προς τον γνωστό προτεστάντη και μέγα οικουμενιστή της εποχής Robert Gardiner: «Στην επιστολή σας στις 12/25 Ιουνίου 1915, στον Αρχιεπίσκοπο Αντώνιο [Khrapovitsky], προσκομίζετε την άποψη του διάσημου Μητροπολίτου Μόσχας Φιλαρέτου, ο οποίος έγραψε σε μία από τις πρώτες του διατριβές: «Καμία εκκλησία που πιστεύει ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός δεν θα τολμούσα να την αποκαλέσω ψεύτικη»[115]Αλλά υπάρχουν αρκετά εμπόδια για να αναγνωρίσουμε ως έγκυρο τον συλλογισμό του Μητροπολίτου Φιλαρέτου πως οι εκκλησίες μπορούν να είναι είτε από καθαρή αλήθεια, είτε από μη καθαρή αλήθεια. Μια εκκλησία μη καθαρής αλήθειας μου φαίνεται προφανώς ψεύτικη και δεν μπορεί να υπάρξει ψεύτικη εκκλησία. Μια τέτοια εκκλησία παύει να είναι εκκλησία, καταντώντας μια εξωεκκλησιαστική κοινότητα»[116]. Όπως παρατηρεί κανείς, ο Άγιος Ιλαρίων όχι μόνο συντάσσεται με την γνώμη της συντριπτικής πλειοψηφίας των προ αυτού Πατέρων και Συνόδων (όπως φανερώθηκε και από τα αποσπάσματα που παρατέθηκαν παραπάνω), αλλά δικαιώνει και όσους εκ των μεταγενεστέρων εξέφρασαν την ίδια θέση (π. Ιουστίνο, αρχιεπ. Αβέρκιο κ.α.), ενώ η συγκεκριμένη θέση του μακαριστού Μητροπολίτου Μόσχας Φιλαρέτου (αν υποτεθεί βεβαίως ότι την εννοούσε όπως την εννοούν οι οικουμενιστές, λαμβανομένου υπόψιν ότι ο Φιλάρετος είχε υπόψιν του έναν παπισμό προ της Α΄ και Β΄ Βατικανής που τον διέστρεψαν ακόμη περισσότερο) έρχεται σε αντίθεση με το ConsensusPatrum.
ζ2. Εν συνεχεία ο Σ. παραθέτει την (εν σελίδι 22) θέση του Β.Ι. -  ο οποίος ρητώς «δὲν ἀποδέχεται τὴν ἀποκλειστικότητα τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴ σωτηρία» - σύμφωνα με την οποία δεν είναι δυνατόν «οἱ ὑπόλοιπες χριστιανικὲς Ἐκκλησίες νὰ θεωροῦνται καρπὸς τῆς ἀνθρώπινης πονηρίας ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἀπώλεια τὸ 99% τοῦ ἀνθρωπίνου πληθυσμοῦ». Παράλληλα ο ίδιος ο Σ. εκφράζει για το θέμα την άποψη πως «τὸ νὰ θεωρεῖ κάποιος ὅτι ἔξω ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχει χάρις Θεοῦ, αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἐπιχειρεῖ νὰ βάλει φραγμὸ στὴν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ». Κλείνει δε το θέμα αυτό (και ολόκληρο το κεφάλαιο «Αἱρετικοὶ καὶ Ἑτερόδοξοι») με τα εξής, που αφορούν τους διαφωνούντες με τις θέσεις αυτές: «Εἶναι βεβαίως «δικαίωμά» τους νὰ ἀκολουθοῦν τὶς θεωρήσεις τοῦ Ἁγ. Κυπριανοῦ Καρθαγένης καὶ μάλιστα σὲ ὅλες της τὶς πτυχές. Ἀδυνατοῦν ὅμως νὰ καταδείξουν, ὅτι ἡ ἀντίληψή τους αὐτὴ ἔχει ἔρεισμα στὴ Βίβλο καὶ τὴν Πατερικὴ Θεολογία (Ἀνεφέρθη ἤδη ἕνα χωρίο ἀπὸ τὸν Ἱ. Αὐγουστῖνο. Στὴ συνέχεια θὰ παρατεθοῦν καὶ ἄλλα)».
Αναλύοντας τα παραπάνω πρέπει να παρατηρήσουμε τα εξής:
i. Η θέση περί της μη αποκλειστικότητας της Εκκλησίας για την σωτηρία, αποτελεί κεντρική θέση των Οικουμενιστών, οι οποίοι θεωρούν πως το αντίθετο αποτελεί αυθαίρετη ερμηνεία μιας προσωπικής απόψεως του Αγίου Κυπριανού Καρχηδόνος. Είναι όμως το ρητό «extra ecclesiam nulla salus»[117] («εκτός Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία») προσωπική γνώμη του Αγίου ή καθολική γνώμη των Πατέρων; Ας δούμε τι λένε οι Άγιοι, ώστε να δούμε αν έχει δίκαιο ο Σ. να μας κατηγορεί ότι η αντίληψή μας δεν έχει έρεισμα στην Βίβλο[118] και την Πατερική Θεολογία:
α) Μιας και ο Σ. παραθέτει ένα βολικό ρητό του Αγίου Αυγουστίνου για το θέμα ας αρχίσουμε με τον Άγιο αυτόν (από τα αυθεντικά συγγράμματά του και όχι μέσα από το πρίσμα τρίτων). «Extra Ecclesiam catholicam totum potest praeter salutem» («εκτός της Καθολικής Εκκλησίας μπορεί κανείς να έχει τα πάντα εκτός από τη σωτηρία») διδάσκει και ο Άγιος Αυγουστίνος! Στο έργο του «SERMO AD CAESARIENSIS ECCLESIAE PLEBEM» γράφει: «Εκτός της Καθολικής Εκκλησίας μπορεί κανείς να έχει τα πάντα εκτός από τη σωτηρία. Μπορεί να έχει τιμή, μπορεί να έχει μυστήρια, μπορεί να ψάλλει «Αλληλούια», μπορεί να απαντήσει «Αμήν», μπορεί να κρατήσει το Ευαγγέλιο, μπορεί να πιστεύσει και να κηρύξει το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, αλλά πουθενά εκτός της Καθολικής Εκκλησίας δεν είναι σε θέση να βρει σωτηρία»[119]. Σε άλλο έργο του («AD CATHOLICOS EPISTOLA CONTRA DONATISTASVULGO DE UNITATE ECCLESIAE LIBER UNUS») επισημαίνει: «Αυτή η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού, όπως λέει ο Απόστολος «ὑπὲρ τοῦ σώματος αὐτοῦ, ὅ ἐστιν ἡ Ἐκκλησία» (Κολ. α΄, 24), από το οποίο είναι σαφέςότι αυτός που δεν είναι στα μέλη του Χριστού δεν είναι δυνατόν να έχει χριστιανική σωτηρία»[120]. Και παρακάτω: «Κανείς δεν φτάνει σε αυτήν τη σωτηρία και την αιώνια ζωή αν δεν έχει τον Χριστό ως κεφαλή του. Και κανείς δεν μπορεί να έχει τον Χριστό ως κεφαλή του, αν δεν είναι στο σώμα Του, που είναι η Εκκλησία»[121].
β) Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «μιᾷ δὲ τῇ ἐκκλησίᾳ προσήκουσαν τὴν σωτηρίαν ταύτην ἐπιστάμεθα καὶ μηδένα τῆς καθολικῆς ἔξωθεν ἐκκλησίας καὶ πίστεως μετέχειν Χριστοῦ δυνάμενον μηδὲ σώζεσθαι»[122].
γ) Ο Άγιος Φουλγέντιος, επίσκοπος Ρούσπης (+533): «Όχι μόνο οι ειδωλολάτρες, αλλά και όλοι οι Εβραίοι, και όλοι οι αιρετικοί και σχισματικοί που βρίσκονται έξω από τα όρια της Καθολικής Εκκλησίας, θα καταλήξουν στο αιώνιο πυρ, «τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ» (Ματθ. κε΄, 41)»[123].
δ) Ο Άγιος Νεκτάριος: «Οἱ μὴ τῇ Ἐκκλησίᾳ ἡνωμένοι εἰσὶν ἐκτὸς τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ… Ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, τῆς κιβωτοῦ ταῦτης τοῦ Νῶε, οὐδεμία ὑπάρχει σωτηρία. …Ἐκτὸς τῆς μιᾶς, ἁγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας οὐδεμία ὑπάρχει σωτηρία»[124].
ε) Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης: «Μόνο όσοι πιστεύουν στον Χριστό και την Εκκλησία που ιδρύθηκε από Αυτόν στη γη λαμβάνουν σωτηρία. Εκτός της ίδιας Εκκλησίας, στην οποία παραδίδεται η αληθινή διδασκαλία του Χριστού, τα σωτήρια διατάγματα και η καθοδήγηση των ποιμένων, δεν υπάρχει σωτηρία. …Η σωτηρία μας βρίσκεται στην Εκκλησία, όπως στην κιβωτό του Νώε, και πουθενά αλλού»[125].
στ) Ο Ιερομάρτυς Ιλαρίων Τρόιτσκι, μέγας εκκλησιολόγος: «Μόνο στὴν Ἐκκλησία μπορεῖς νὰ φθάσεις στὸ «μέτρο ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» καὶ ἐπομένως, μόνο στὴν Ἐκκλησία εἶναι δυνατὴ ἡ γνήσια πρόοδος, ἡ ἀληθινὴ σωτηρία[126].
Σφάλλει επομένως ο Σ. σε άλλο, σχετικό με το θέμα μας, κείμενό του γράφοντας πως «ἡ μὴ σωτηρία τῶν ἐκτὸς Ἐκκλησίας εὑρισκομένων ἀπετέλεσε διδασκαλία τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, ὄχι ὅμως καὶ τῆς Ὀρθόδοξης»[127]. Η δε αντίληψη των Οικουμενιστών είναι πραγματικά αυτή που δεν έχει αγιοπατερικό έρεισμα! Οι Οικουμενιστές βεβαίως διαφωνούν με την παραπάνω πατερική θεώρηση διότι απλούστατα έχουν διαφορετική αντίληψη για το τι σημαίνει "Εκκλησία". Γι᾿ αυτό το λόγο ο Οικουμενισμός είναι πρωτίστως εκκλησιολογική αίρεση.
Πρέπει απαραιτήτως να τονιστεί και κάτι πολύ σημαντικό. Η ορθόδοξη διδασκαλία, περί σωτηρίας μόνο εν τη Εκκλησία, δεν παρατέθηκε για να αποτελέσει αφορμή για θριαμβολογία (όπως μας κατηγορούν), ούτε για να οδηγήσει σε περιφρόνηση ή φανατισμό κατά των αλλοδόξων/αλλοθρήσκων, αλλά για να μας θέσει μπροστά στην ευθύνη που έχουμε όλοι οι Ορθόδοξοι για Ιεραποστολή. Μια Ιεραποστολή που η Οικουμενιστική Νεοεκκλησιολογία πρόδωσε, εν ονόματι μίας ψευδούς αγάπης και ενός κούφιου σεβασμού, ονομάζοντάς την «προσηλυτισμό».
ii. Σχετικά με την ύπαρξη Θείας Χάριτος εκτός Εκκλησίας, αν ο Σ. κατηγορεί όσους δεν αποδέχονται την ύπαρξή της πως βάζουν φραγμό στην παντοδυναμία του Θεού, εύλογα κάποιος θα μπορούσε να αντιστρέψει την κατηγορία και να ισχυριστεί τα εξής: «το να θεωρεί κάποιος ὅτι ἐξω από την Ορθόδοξη Εκκλησία υπάρχει χάρις Θεού, αυτὸ σημαίνει ότι επιχειρεί να αποδείξει μάταιο το σχέδιο του Θεού για την σωτηρία». Για ποιο λόγο τότε να ενσαρκωθεί ο Χριστός; Υπήρχε άραγε δυνατότητα σωτηρίας προ Χριστού; Η απάντηση είναι αρνητική.
Επομένως Θεία Χάρις σώζουσα, δεν υπάρχει εκτός της αληθινής Εκκλησίας του Χριστού. Υπάρχει όμως Θεία Χάρις που ωθεί «μυστικῶς  τοὺς  ἐκτὸς  τῆς  Ἐκκλησίας  πρὸς  μετάνοιαν καὶ ἐπιστροφὴν ἐν τῇ Ἀληθείᾳ καὶ Καθολικότητι τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας»[128]. Γι᾿ αυτό και ο Ιερομάρτυς Στάρετς Νίκων της Οπτίνα δίδασκε «ευκαιρία σωτηρίας δίνεται παντού από τον Θεό σε όλους»[129].
Ας μη προσπαθούμε λοιπόν να φανούμε πιο φιλάνθρωποι από τον Θεό και με ορθολογιστικούς υπολογισμούς του δήθεν ποσοστού των σεσωσμένων να καταλήγουμε σε αιρετικές θέσεις, όσο και αν αυτές ακούγονται αρεστές στην «φιλάνθρωπη» εποχή μας[130].
Η. Ο Σ. με το κεφάλαιο «Τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας καὶ οἱ Ἑτερόδοξοι στὸ κείμενο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Κρήτης» παρουσιάζει το Πατριαρχείο Μόσχας να συμφωνεί με την εκκλησιολογία της Ψευδοσυνόδου της Κρήτης. Εδώ έχει απόλυτο δίκαιο! Κακώς πολλοί επικριτές της Ψευδοσυνόδου της Κρήτης προσπάθησαν να δικαιολογήσουν την άρνησή τους να την αποδεχθούν βασιζόμενοι στην αποχή της Εκκλησίας της Ρωσίας από αυτήν. Το Πατριαρχείο Μόσχας είναι εξίσου οικουμενιστικό με τα άλλα, ίσως και περισσότερο. Αυτό πρέπει να τονιστεί, διότι πολλοί μας κατηγορούν ότι αντιστεκόμενοι στον οικουμενισμό του Φαναρίου υπηρετούμε τα πανσλαβιστικά σχέδια των Ρώσων. Εμείς οι Ορθόδοξοι απορρίπτουμε και τον εθνοφυλετισμό. Αποδεχόμαστε ως αδελφούς εν Χριστώ και κοινωνούμε μαζί τους, όσους πιστεύουν όλα όσα πιστεύει η Ορθόδοξη Εκκλησία. Προτιμούμε λοιπόν να ορθοφρονούμε μετά των Ζουλού ή των Εσκιμώων, αν αυτοί είναι πραγματικά Ορθόδοξοι, παρά με τους Έλληνες οικουμενιστές. Οι δε Ρώσοι, του Πατριαρχείου Μόσχας, είναι οικουμενιστές και ως εκ τούτου απαράδεκτοι.
Στο δεύτερο μέρος του κεφαλαίου ο Σ. θίγει θέματα τα οποία απαντήθηκαν επαρκώς παραπάνω. Μόνο ένα ακόμη ζήτημα πρέπει να αναλυθεί λίγο περισσότερο: το ζήτημα των μυστηρίων των αιρετικών. Όπως έχει γίνει ήδη κατανοητό οι οικουμενιστές κάνουν διάκριση των εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας «χριστιανών» σε αιρετικούς και ετερόδοξους. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν γνωρίζει τέτοια διάκριση. Τους εκτός Εκκλησίας «χριστιανούς» τους θεωρεί αιρετικούς. Η δε διάκριση που κάνει σε σχέση με τον τρόπο αποδοχής αυτών στους κόλπους Της, όταν εφαρμόζει την Οικονομία, δεν αποτελεί αναγνώριση σωστικών Μυστηρίων εκτός των ορίων Της.
Η Εκκλησία όμως κάνει μια άλλη σημαντική διάκριση των αιρετικών, την οποία ο Σ. δεν λαμβάνει υπόψιν με αποτέλεσμα να καταλήγει σε λανθασμένα συμπεράσματα. Η Εκκλησία λοιπόν κάνει διάκριση μεταξύ αιρετικών «συνοδικῶς ἀνεξελέγκτων» και «μὴ ἐληλεγμένων συνοδικῶς»[131], ήτοι ακρίτων και κεκριμένων. Και ενώ των δεύτερων τα Μυστήρια θεωρεί απαράδεκτα, ως εκτός Εκκλησίας γενόμενα, των μεν πρώτων τα αποδέχεται ως τελούμενα ακόμη εξ ονόματος Της, αφού «τὴν ἁγιαστικὴν Χάριν καὶ τὸ κῦρος τῶν θείων Μυστηρίων δὲν παρέχει ὁ τελῶν ταῦτα ᾿Επίσκοπος ἢ ὁ ῾Ιερεύς, ὅστις εἶναι μόνον ἁπλοῦν μέσον καὶ ὄργανον μεταδοτικὸν τῆς Χάριτος, ἀλλ᾿ ἡ ὀρθόδοξος ἔννοια τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐν ὀνόματι τῆς ὁποίας τελοῦνται ταῦτα»[132]. Σφάλλει μεγάλως λοιπόν ο Σ. όταν, παραπέμποντας στην αποδοχή των Εικονομάχων από την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο, γράφει (σελ. 24) πως «γιὰ τὶς παλαιὲς αἱρέσεις τὴν ἐποχὴ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων ἡ Ἐκκλησία ἔκανε διάκριση μεταξὺ αὐτῶν καὶ ἀνεγνώριζε μυστήρια τελούμενα σὲ αὐτές, φθάνοντας μάλιστα ὄχι μόνο νὰ ἀναγνωρίζει τὸ βάπτισμα, ἀλλὰ καὶ τὸ Χρίσμα καὶ τὴν ἱερωσύνη, ὅταν ἐπρόκειτο μέλη τῶν αἱρέσεων αὐτῶν νὰ ἐνταχθοῦν στὴν ἀληθινὴ Ἐκκλησία». Ουδέποτε η Εκκλησία αναγνώριζε Μυστήρια τελούμενα εκτός Αυτής, παρά μόνο όταν αυτά τελούνταν από ακρίτους αιρετικούς, οι οποίοι τυπικώς ανήκαν ακόμη σε Αυτήν, όπως τα Μυστήρια των Αρειανοφρόνων προ της καταδίκης τους από την Β΄ Οικουμενική Σύνοδο (π.χ. χειροτονία του Αγίου Μελετίου Αντιοχείας), των Μονοφυσιτών προ της καταδίκης τους από την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο (π.χ. χειροτονία Αγίου Ανατολίου Κωνσταντινουπόλεως), των Μονοθελητών προ της καταδίκης τους από την ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδο[133], των Εικονομάχων προ της καταδίκης τους από την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Των δε κεκριμένων αιρετικών τα Μυστήρια δεν τα αναγνώριζε ούτε κατ᾿ Ακρίβεια, ούτε κατ᾿  Οικονομία. Ακόμη και η τυχόν μη επανάληψη του Μυστηρίου του Βαπτίσματος δεν σημαίνει αναγνώριση του εκτός Εκκλησίας τελουμένου μυστηρίου. Ο αείμνηστος Καθηγητής Θεολογίας Χρήστος Ανδρούτσος παρατηρεί σχετικώς: «Ἡ μὲν ἰδέα τῆς ἀναζωογονήσεως τῶν μυστηρίων ἐν τῇ ἐπιστροφῇ εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν εἶνε ἀπαράδεκτος, διότι ὑποτίθησιν ὅτι ὑπάρχουσιν αἱρετικοὶ τελοῦντες ἐγκύρως τὰ μυστήρια, ὅπερ δὲν ἀποδέχεται ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀφ᾿ οὗ τοὺς αὐτοὺς αἱρετικοὺς ὁτὲ μὲν ἀναβαπτίζει ὁτὲ δὲ οὐχί, ἢ τοὺς αὐτοὺς ἄλλη σύνοδος δέχεται, ἄλλη δ᾿ οὐχί»[134]. Απλά, όταν κάνει χρήση της Οικονομίας, «ἡ Ἐκκλησία δύναται ἀσκοῦσα ἰσχυρῶς τὴν ἐξουσίαν αὐτῆς (σ. ημ. ως ταμειούχος της Χάριτος) νὰ καταστήσει ἔγκυρον τὸ φύσει ἄκυρον»[135].  
Ο Σ. αμέσως μετά γράφει πως «ἡ Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ ἐνεργοποιήσει τὰ μυστήρια τῶν ἑτεροδόξων, ἀκολουθώντας τὸ παράδειγμα τοῦ ληστῆ ποὺ μπῆκε στὸν Παράδεισο, χωρὶς νὰ ἔχει δεχθεῖ κανένα μυστήριο»! Αυτό όμως δεν είναι ορθό, διότι, σύμφωνα με την πατερική διδασκαλία, ο Ληστής δεν εισήλθε στον Παράδεισο αβάπτιστος:
α) Ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος γράφει: «Ο Ληστής έλαβε το ράντισμα της αφέσεως των αμαρτιών μέσω του μυστηρίου του ύδατος και του αίματος που ανέβλυσε από την πλευρά του Χριστού»[136].
β) Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ακόμη πιο αναλυτικά: «Πηγάζει γὰρ αἷμα καὶ ὕδωρ ἐκ τῆς πλευρᾶς τοῦ Χριστοῦ, ἵνα καὶ τὸ καθ ἡμῶν χειρόγραφον τῆς ἁμαρτίας ἀπαλείψῃ, καὶ τῷ αἵματι αὐτοῦ καθαρισθῶμεν, καὶ τὸν παράδεισον ἀπολάβωμεν. Ὢ μυστηρίου μεγάλου! μετενόησεν ὁ λῃστὴς, χρεία ἦν ὕδατος, ἵνα βαπτισθῇ· ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ἐκρέματο, οὐκ ἦν ἕτερος τόπος βαπτίσματος, οὐ πηγὴ, οὐ λίμνη, οὐκ ὄμβρος, οὐχ ὁ τὴν μυσταγωγίαν ἐκτελῶν· πάντες γὰρ διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων ἔφυγον οἱ μαθηταί· ἀλλ οὐκ ἠπόρησεν ὁ Ἰησοῦς ναμάτων, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ σταυροῦ κρεμάμενος δημιουργὸς ὑδάτων γέγονεν. Ἐπειδὴ γὰρ οὐχ οἷόν τε ἦν εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τὸν λῃστὴν δίχα βαπτίσματος, ἐχρῆν δὲ τὸν μετανοήσαντα μὴ ἀμοιρῆσαι τοῦ βαπτίσματος, ὕδωρ καὶ αἷμα προήκατο τῆς νυγείσης αὐτοῦ πλευρᾶς ὁ Σωτὴρ, ἵνα καὶ τὸν λῃστὴν ἐλευθερώσῃ τῶν ἐπηρτημένων κακῶν, καὶ τὸ αἷμα αὐτοῦ λύτρον ἀποδείξῃ γενόμενον τῶν εἰς αὐτὸν τὰς ἐλπίδας ἐχόντων»[137]. Και αλλού: «Ἐπηγγείλατο μὲν τὴν σωτηρίαν ὁ Σωτήρ· καιρὸς δὲ οὐκ ἦν, οὐδὲ ἐνεδίδοτο τῷ λῃστῇ πιστεῦσαι καὶ φωτισθῆναι· ὁ Σωτὴρ γὰρ ἀπεφήνατο· Ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Οὐχ ηὕρισκεν εὐκαιρίαν ἢ παῤῥησίαν ὁ λῃστὴς, οὐκ εἶχε καιρὸν βαπτισθῆναι· ἐν τῷ σταυρῷ γὰρ ἐκρέματο. Εὑρίσκει τοιγαροῦν ὁ Σωτὴρ ἐν ἀπόροις πόρον. Ἐπειδὴ γὰρ ἐπίστευσε τῷ Σωτῆρι ὁ πεπαλαιωμένος ταῖς ἁμαρτίαις, καὶ ἔδει αὐτὸν καθαρισθῆναι, οἰκονομεῖ ὁ Χριστὸς μετὰ τὸ πάθος τὸν στρατιώτην νύξαι τῇ λόγχῃ τὴν πλευρὰν τοῦ Κυρίου, καὶ ἐκπηδᾷ αἷμα καὶ ὕδωρ· ἐκ γὰρ τῆς πλευρᾶς αὐτοῦ, φησὶν ὁ Εὐαγγελιστὴς, Ἐξῆλθεν αἷμα καὶ ὕδωρ, ἐν ἀληθείᾳ τοῦ πεσόντος, εἰς τύπον τῶν μυστηρίων. Καὶ οὐκ ἐξῆλθε δὲ τὸ αἷμα καὶ τὸ ὕδωρ οὕτως ἁπλῶς ῥέον, ἀλλὰ ῥοίζῳ, ἵνα ῥαντίσῃ τὸ σῶμα τοῦ λῃστοῦ· τὸ γὰρ μετὰ ῥοίζου πεμπόμενον ῥαντίζει, τὸ δὲ ῥέον ἠρέμα ῥέει, καθὼς ἔρχεται. Ἀλλὰ μετὰ ῥοίζου ἐξῆλθεν τὸ αἷμα καὶ τὸ ὕδωρ ἐκ τῆς πλευρᾶς, ἵνα ῥαντίσας τὸν λῃστὴν βαπτίσῃ, ὡς καὶ ὁ Ἀπόστολος λέγει· Προσεληλύθαμεν Σιὼν ὄρει καὶ αἵματι ῥαντισμοῦ κρεῖττον λαλοῦντι παρὰ τὸν Ἄβελ»[138].
γ) Ο Άγιος Δημήτριος του Ροστόφ στο Συναξάριο για τα Θεοφάνεια αναφέρεται στον Ληστή «για τον οποίο το νερό που χύθηκε από την πλευρά του Χριστού έγινε το ύδωρ της βαπτίσεως»[139].
Οι προσωπικές απόψεις του Σ. περί της δυνατότητος αναγνωρίσεως Θείας Χάριτος των «μυστηρίων των ετεροδόξων» δεν θα σχολιαστούν περαιτέρω. Μόνο ας καταγραφεί μια απορία. Είναι δυνατόν, όταν υπάρχει, εκτός των καταδικασμένων αιρετικών φρονημάτων, όχι μόνο παραχάραξη των Μυστηρίων (στον Παπισμό), αλλά και ξεκάθαρη άρνηση αυτών (στον Προτεσταντισμό) εμείς να θέλουμε να αποδείξουμε με κάθε τρόπο ότι οι «ετερόδοξοι» έχουν έγκυρα και σωστικά Μυστήρια[140];  

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΕΛΟΥΣ


[111] Από την δική μου πλευρά δηλώνω την συμφωνία μου με τους - τιμωμένους υπό ημών των Ορθοδόξων ως άγιες μορφές - π. Ιουστίνο Πόποβιτς και αρχιεπίσκοπο Συρακουσών Αβέρκιο.
[112] Αναφέρεται στο εξής χωρίο: «Τίς ἐστιν ὁ ψεύστης εἰ μὴ ὁ ἀρνούμενος ὅτι Ἰησοῦς οὐκ ἔστιν ὁ Χριστός; Οὗτός ἐστιν ὁ ἀντίχριστος, ὁ ἀρνούμενος τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱόν» (Α΄ Ιω. β΄, 22).
[113] Μετάφραση ημέτερη. Από το έργο «Συζητήσεις μεταξύ ενός αβέβαιου και ενός πιστού σχετικά με την αληθινή πίστη της Ανατολικής Ελληνορωσικής Εκκλησίας», Πετρούπολη, 1815 (πρωτότυπος τίτλος του έργου: «Разговоры между испытующим и уверенным о православии восточной греко-российской церкви»).
[114] Αθανασίου Χρυσοβέργη, Οι θεολογικές κατευθύνσεις του Πατριάρχη Καλλινίκου Γ΄, Θεσσαλονίκη, 1998, σελ. 112.
[115] Είναι τραγικό το γεγονός της αντιγραφής της επιχειρηματολογίας των προτεσταντών οικουμενιστών από τους εξ ορθοδόξων οικουμενιστές…
[116] The unity of the church, Montreal, 1975, p. 24 (μετάφραση ημέτερη).
[117] Αγίου Κυπριανού Καρχηδόνος, Επιστολή 72 (LXII).
[118] Η αποκλειστικότητα της Εκκλησίας για την σωτηρία φανερώνεται στην Γραφή και από τα εξής: α) Από το γεγονός πως μόνο όσοι ήταν στην Κιβωτό - που συμβολίζει την Εκκλησία κατά τους Πατέρες  - σώθηκαν, β) Από το γεγονός πως τα πρωτότοκα μόνο όσων ράντισαν με αίμα τις πόρτες τους σώθηκαν και γ) Από το γεγονός πως μόνο όσοι παρέμειναν εντός της οικίας της Ραάβ σώθηκαν.
[119] P.L. 43, 695 (μετάφραση ημέτερη). Στα αποσπάσματα του Ιερού Αυγουστίνου παρατίθεται και το πρωτότυπο κείμενο για την άρση κάθε αμφιβολίας ως προς τις θέσεις του Αγίου: «Extra Ecclesiam catholicam totum potest praeter salutem. Potest habere honorem, potest habere Sacramenta, potest cantare Alleluia, potest respondere Amen, potest Evangelium tenere, potest in nomine Patris et Filii et Spiritus sancti fidem habere et praedicare: sed nusquam nisi in Ecclesia catholica salutem poterit invenire».
[120] P.L. 43, 392 (μετάφραση ημέτερη). Το πρωτότυπο κείμενο: «Haec autem Ecclesia corpus Christi est, sicut dicit Apostolus: Pro corpore eius, quae est Ecclesia (Coloss. 1, 24.). Unde utique manifestum est eum, qui non est in membris Christi, christianam salutem habere non posse».
[121] P.L. 43, 429 (μετάφραση ημέτερη). Το πρωτότυπο κείμενο: «Ad ipsam vero salutem ac vitam aeternam nemo pervenit nisi qui habet caput Christum. Habere autem caput Christum nemo poterit nisi qui in eius corpore fuerit, quod est Ecclesia».
[122] P.G. 59, 725.
[123] M. J. Rouët de Journel, Enchiridion patristicum, Friburgi Brisgoviae, 1922, p. 712 (μετάφραση ημέτερη).
[124] Αγίου Νεκταρίου, Μελέται δύο Α΄ Περί της μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας…, εκδ. Παναγόπουλος, Αθήνα, 1987, σελ. 17, 31-32.
[125] Από το βιβλίο «Живой колос» (μετάφραση ημέτερη, https://azbyka.ru/otechnik/Ioann_Kronshtadtskij/zhivoj-kolos/).
[126] Αρχιεπίσκοπος Ιλαρίων Τρόιτσκι, μετάφρ. π. Ιω. Φωτόπουλος, εκδ. Άθως, Αθήνα, 2012, σελ. 142.
[127] Αβύδου Κύριλλος: «Εμπιστεύομαι την Εκκλησία» (http://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/8579-abudou-kurillos-empisteuomai-tin-ekklisia).
[128] Μητροπολίτου Ωρωπού & Φυλής Κυπριανού, Η «βαπτισματικὴ θεολογία» των  Οικουμενιστών…,  περιοδικό Ορθόδοξος Ένστασις και Μαρτυρία, αρ. 26-29/Ιανουάριος-Δεκέμβριος 1992, σελ. 37 (http://www.hsir.org/Τheology_el/3f2005bΒapΤheol-1.pdf).
[129] Στο αξιόλογο κείμενο του π. Γεωργίου Μαξίμοφ «Εκτός Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία» (Георгий Максимов, Вне Церкви нет спасения: http://orthojournal.ru/ru/tema-vypuska/vne-tserkvi-net-spaseniya/item/55-вне-церкви-нет-спасения)
[130] Ο Στάρετς Αμβρόσιος της Όπτινα γράφει διαφωτιστικά για το πώς εμφανίστηκαν αυτές οι θέσεις στην χώρα του και στην εποχή του: «Μια άλλη ερώτηση: αν, όπως ειπώθηκε, εκτός από την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, που ονομάζεται Ορθόδοξη Εκκλησία, η σωτηρία άλλων θρησκειών είναι τόσο αμφίβολη, γιατί αυτή η αλήθεια δεν κηρύσσεται δημοσίως στη Ρωσία; Η απάντηση είναι πολύ απλή και ξεκάθαρη. Στη Ρωσία υπάρχει ανεξιθρησκεία και οι εθνικοί καταλαμβάνουν σημαντικές θέσεις στη χώρα μας σε ισότιμη βάση με τους Ορθόδοξους: οι αρχηγοί των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων είναι ως επί το πλείστον ετερόδοξοι. Οι κυβερνήτες των επαρχιών και των περιφερειακών πόλεων είναι σε πολλές περιπτώσεις άπιστοι, οι δε συνταγματάρχες και οι διοικητές ταγμάτων είναι συχνά ετερόδοξοι. Όπου ο κληρικός ανοιχτά κηρύττει ότι δεν υπάρχει σωτηρία έξω από την Ορθόδοξη Εκκλησία, ο κάθε αλλόδοξος θα προσβληθεί. Εξ αίτιας αυτής της καταστάσεως, ο ρωσικός ορθόδοξος κλήρος έχει αρχίσει να μιλάει για το θέμα αυτό αόριστα. Ή ίσως μερικοί,  από το μόνιμο συγχρωτισμό με τους αλλόπιστους, και ακόμη περισσότερο από την ανάγνωση των γραφών τους, άρχισαν να σκέφτονται πιο επιεικώς για την ελπίδα της σωτηρίας και άλλων θρησκειών» (μετάφραση ημέτερηhttps://azbyka.ru/otechnik/Amvrosij_Optinskij/otvet-blagosklonnym-k-latinskoj-tserkvi/).
[131] Νεοφύτου Καυσοκαλυβίτου, ό.π., σελ. 63.
[132] Αγίου πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδου, Διασάφησις Ποιμαντορικής Εγκυκλίου, Αθήνα, 18-1-1945 (http://www.hsir.org/Theology_el/3f2004fpFlorinis-6.pdf)
[133] Σχεδόν όλοι οι συμμετέχοντες στην Σύνοδο Πατέρες ήταν χειροτονία αυτών που αναθεμάτισαν!
[134] Χρήστου Ανδρούτσου, Δογματική της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, εκδ. Αστήρ, δ΄ έκδ. Αθήνα, 1956, σελ. 308.
[135] Αυτόθι.
[136] Σχόλια στο Διά Τεσσάρων (μετάφραση ημέτερη, https://azbyka.ru/otechnik/Efrem_Sirin/tolkovanija-na-chetveroevangelie/20).
[137] P.G. 50, 822-823.
[138] P.G. 59, 552-553.
[139] Μετάφραση ημέτερη (https://azbyka.ru/otechnik/Dmitrij_Rostovskij/zhitija-svjatykh/21).
[140] Και, εν πάση περιπτώσει, εάν οι «ετερόδοξοι» χαριτώνονται και σώζονται με διαφορετικά δόγματα, με λίγη ή καθόλου νηστεία, με λίγη και διαφορετική από εμάς προσευχή, χωρίς εξομολόγηση, χωρίς γνήσια ταπείνωση (η οποία δεν είναι δυνατόν να αποκτηθεί από αιρετικούς, κατά τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος - λόγοςπερί ταπεινοφροσύνης, παράγραφος 31), και εν γένει με λίγη ή καθόλου άσκηση και λίγα, παραποιημένα ή καθόλου μυστήρια, εμείς οι Ορθόδοξοι γιατί να «βιάζουμε εαυτούς» (δηλαδή, να «ζοριζόμαστε») προκειμένου να τηρούμε την δογματική και ηθική ακρίβεια της Πίστεώς μας, και γιατί να μελετούμε την Αγία Γραφή και τους Αγίους Πατέρες που μας ζητούν-προτρέπουν-προστάσσουν να «ζοριζόμαστε» προκειμένου να τηρούμε αυτήν την ακρίβεια; Γιατί να μην ακούμε τον Διάβολο (και συν αυτώ τους οικουμενιστές) που «κηρύττει»: «χαλαρώστε· σας θέλω χλιαρούς… για να σας εμέσει ο Χριστός»;